वृत्तमालास्तुति · श्लोक 41-60

रूपरसायनभावनया ते वासव एव परं बहुमान्यः
येन चिराय निरस्तनिमेषं लब्धम् अ दोधकम् अम्बकजातम् ॥

हक्त्यानतरत्नकिरीटचक्रैर् आबद्धकराञ्जलिभिः प्रहृष्टैः
धन्यैः सुचिरं चरणद्वयी ते वीतान्यविधेयम् उपस्थिते यम् ॥

किम् इन्द्रविभवैर् ब्रह्मश्रिया वा ततो ऽप्य् अतिशयिन्या संपदा किम्
प्रसिध्यति धियो ऽधीश प्रकामं त्वदङ्घ्रिकमलस्य् ओपस्थितं चेत् ॥

त्वत्संसेवाविमुखं जन्मदुर्गे कर्मक्लेशौ विवशं नाशम् अस्मिन्
संभूयालं नयतो ऽवश्यम् उग्रौ वातोर्मी पोतम् इवाम्भोधिमध्ये ॥

दूरदर्शिमनसाम् अनागसां कापि विस्फुरति चित्तसंततिः
निर्विरामतमम् आभवं भवत् पर्युपासनमनो रथोद्धता ॥

छेदे हृद्या विभ्रमाणां चतुर्णां तूर्णप्राप्ताव् आर्यसत्यामृतानाम्
पुण्यावस्था त्वत्कटाक्षेक्षने ऽपि प्रौढप्रज्ञा शालिनी काप्य् उदेति ॥

कीर्तिर् अर्तिकर्त्तरस् तव स्तव स्तोमसद्मनो ऽतिसद्मनोहृतः
सान्द्रचन्द्रचन्द्रिकार्द्रचन्दन श्येन्य् अलङ्करोत्य् अलं दिशो दश ॥

अभ्युद्गतानेकशिखाभिर् उच्चैस् त्वत्संश्रयाद् दुस्त्यजसत्त्वदृष्टिः
प्रध्वस्रम् अन्वञ्चति शैलमूर्तिस् तीव्र् एन्द्रवज्रा हतिदारितेव ॥

विरूढधर्माधिपभावभव्य प्रतुङ्गसिंहासनसंनिषण्णम्
उपासते कान्तिशिवाः शिवापत्य् उपेन्द्रवज्रा युधवेधसस् त्वाम् ॥

अनन्तरोद्भावितलक्षणाढ्यौ पादौ भवेताम् अपि गोचरौ ते
यासां दृशः श्रव्ययतिप्रपञ्चौ धन्याः सुराणाम् उपजातयस् ताः ॥

असंशयं त्वाम् अपरेषु सत्स्व् अपि प्रकामसर्वात्मगुणानुहारिषु
अनन्यसाधारणया धियाधिपा उशन्ति वंशस्थम् अनङ्गजिष्णवः ॥

बालाकृतिं कान्तविचित्रभूषणं हेमाभम् अक्षोभ्यसनाथशेखरम्
वागीश्वरं वाग्मतिमूर्तिभिर् नमे मौन् ईन्द्रवंशा भरानोदयश्रियम् ॥

अतिविस्तरैर् अपि गिरां सुगिरो गुणपारम् ईयुर् अधिनाथ न ते
निजमोदमात्रजननीति नुतिः प्रमिताक्षरा पि सुभगैव मम ॥

दीप्यमानाखिलालङ्कृतिश्लाघिनी पुण्यभाजां मुखाम्भोजलब्धोदया
भारती भारतीश स्वभावोज्ज्वला त्वाम् उपैति स्वयं सद्गुण स्रग्विणी ॥

भङ्गं नीतास् ते पञ्चबाणस्य बाणाः शान्तो द्वेषाग्निर् मोहजाड्यं निरस्तम्
नाथ त्रैलोक्यानुग्रहव्यग्रमूर्ते संपत् संप्राप्ता वैश्वदेवी त्वयैव ॥

संपूर्णो ऽन्तर् गुणगणरत्नैश् चित्रैर् अम्भोराशेर् यतिम् अतिधैर्याद् धत्से
संक्लेशाग्निप्रशमनसद्धर्माम्भो धारासारैर् जलधरमाला लीलाम् ॥

तव पुरः परमोत्तम संमताः प्रतिभया विकलाः प्रतिवादिनह्
सुलभमूकदशा बहु मन्यन्ते द्रुतविलम्बितम् अप्य् उदितं वचः ॥

त्रितयम् अपि पवित्रयन्ती जगत् तुहिनकरकरावदातद्युतिः
प्रभवति भवतश् च कीर्तिश् चिरं सुरगिरिशिरसश् च मन्दाकिनी ॥

हरति नितान्तम् इयं तव कीर्तिः कृतिहृदयानि दयानिजवास
प्रसवचयेन चितेव समन्ताद् दिशि दिशि कुन्दलता दलतालम् ॥

दलयत्य् उपात्तशोभासमवायो जगताम् अघानि को ऽप्य् एष कृपाब्धिः
बहुबुद्धकोटिनिर्माणपटीयान् धृतधर्मधातु वागीश्वरलीलः ॥