वृत्तमालास्तुति · श्लोक 21-40

त्रिजगतो निजगतिं प्रथयतः पृथुधियः
करतलं तव चलत् किसलयं तुलयति ॥

साधिगमं समकालं तत्त्वरसेषु विधत्ते
विश्वम् अधीश्वर चित्रं चित्रपदा तव वाणी ॥

बृहत्यां विभूत्यां त एके पदन्यासम् आसादयन्ति
क्षणं यत्र ते लब्धलक्ष्यः कटक्षो ऽपि विश्रान्तिम् एति ॥

त्वद्दृशैव परिमलनाद् भव्यताम् इयम् उपगता
भाति भूमिर् इव जनता संतताहित हलमुखी ॥

वरद सा हि संजन्यते परिणतिस् तयास्यां यतः
वचनबीजम् उप्तं त्वया फलति शान्ति रूपं फलम् ॥

कलयितुम् इह कः शक्तस् तव खलु चरितानीश
सतमसि समये तोये भुजगशिशुसृता नीव ॥

किन्तूदस्यति धैर्यध्वस्री त्वत्कीर्तिश्रुतिजन्मानन्दः
स्वप्रौढिप्रतिपत्तिन्यस्तां लोकस्यानन मुद्रा म् ईश ॥

श्रीनिकेत लीलाचतुरं ते प्राप्तपार विद्याचरणानाम्
भाति वर्ष्म बुद्धात्मज पङ्क्तौ यद्वद् अम्बुजन्मस्व् अरविन्दम् ॥

त्वाम् उद्गीतकुलोदयशैलं प्रज्ञालोकम् उपायरथस्थम्
वन्दे जाड्यविखण्डनशौण्डं त्रैलोकी नलिनी सवितारम् ॥

बुद्धसुतानाम् अभ्युदयोर्वी भाति भृशं भूत्या तव नाथ
शैलविशेषस्येव शिखाभू रुक्मवती रत्नाङ्कुरकान्त्या ॥

निःशेषस् तव विजयध्वानं तन्वन् भ्राम्यति भुवनोद्द्योत
सानन्दः कृतिनिवहः स्वामिन् विष्वग् घोषण पणवो यद्वत् ॥

वादिव्रातप्रवरशिरोऽब्ज श्रीधाम्नस् ते गुणमधुयोगात्
धीमन् धीरान् अपि मादयन्ती त्रैलोकी वाग् विलसति मत्ता ॥

विश्वचक्रवर्तिनां जिनानां वंशभूषणे त्वयि स्फुटैव
म्लायतीव सा कुमारताख्या या मयूरसारिणी ष्यते तु ॥

नानारत्नमरीचिमालिनी प्रोन्मीलन्निजकान्तिसंपदा
प्रत्यङ्गं तव भूषणावली नीता शुद्धविराट् पराभवम् ॥

पातु जगत् तव तत्त्वनया ख्यानविधौ करवल्गितकम्
वादिपते व्यतिघट्टनतो वल्गुनिनादचलद् वलयम् ॥

रूपं ते गुणगणम् अथ कीर्तिं संवीक्ष्याखिलम् इदम् अतिशायि
बिभ्राणं निजविषयविश्रामं मन्दं त्रिष्टुभि जगद् उपजातम् ॥

तनुर् अतनुदयाद्रवोपम स्फुरदनुपमकान्तिसंततिः
जनयति भवतो न कस्य वा मुदम् अधिप समन्त भद्रिका ॥

शरदमृतकरकरश्रेणी समहिमगतमलगौरीयम्
गुणसमुदितिर् इव मुक्ताली विलसति हृदि भवतो वृत्ता ॥

गीयमानसुमनःसुमनस्वज् जातिकीर्तिविजयेव तवेयम्
भाति दूरततसौरभलोभ स्वागता लिपटलक्वणितेन ॥

स्फारामोदा मधुनिधिर् अधिकं चूर्णं चातुःसमं इव दधती
नीलाब्जश्रीर् दलसुखशयना संपर्याप्त भ्रमरविलसिता ॥