वृत्तमालास्तुति · श्लोक 121-140

प्रविकचकनकपङ्केजसौभाग्यभा गङ्ग दत्तेन भावाश्रितेभ्यस् तमःसु त्रिभुवनशमविधानाय निर्वाणनीवृत् तमालाकृता व् आत्तभक्ते भवारौ
दशबलतनयवर्गाग्रिमेण त्वया नाथ निर्माथिदुःखापहेन स्तुतेन प्रचित इति शुभराशिर् महान् यस् ततः स्ताज् जनौघे समृद्धिः समग्रे ऽपि सैव ॥

अहम् अपि तव पादपद्माभिसंराधनाधीनधीसंनिरुद्धान्तरध्वान्तजातः समधिगतसमस्तवस्तूत्करव्यापिनैसर्गिकस्वप्नमायामयाद्वैततत्त्वः
अकरुणकरुणाबलावार्यवीर्योदयारब्धनानाविधव्यापृतिव्यस्तमारस् त्रिजगति परमोपकारैककृत्य प्रवृत्तश् चरेयं जनो यावद् एको ऽप्य् अमुक्तः ॥

स्फारफुल्लस्थलाम्भोजनिर्भासभृट्पादपीठान्तविश्रान्तकान्तामरव्यालदैत्येन्द्रचूलोपलार्चिश्चयो दुःसहोद्दामदुःखानलग्रस्तपर्यस्तशक्तित्रिलोकीविशोकीक्रियानिर्विरामश्रमाश्चर्यचर्यानिधिः
शुद्धसंबुद्धवंशावतंसप्रकाशस्फुरत्कीर्तिकिर्णान्तरालप्रसारः कुमारो जयत्य् एष वागीश्वरः सर्वदुर्वारमारप्रवीरध्वजिन्युद्धवध्वंसबद्धाभिरामा समप्रौढिनिर्व्यूढगाढ प्रतापोदयः ॥

प्रौढवरवज्रवनिताङ्गपरिरम्भविलसत्पुलकजालकजगज्जयतनुत्रं सान्द्रसवसास्रमधुपानमदमुक्तविकटाट्टहसितत्रसदशेषसुरदैत्यम्
गाढविनिगूढदयविस्मयमयाप्रतिमरौद्रतनुम् अद्वयमहार्णवनिमग्नं शुद्धगुणधाम करुणाबलम् उदारनवनाट्यरसवल् ललित वृत्तम् अभिवन्दे ॥

इदम् अर्धम् अबालशशिप्रभं बालरविप्रभम् आदधद् अर्धम्
करुणावशवर्ति भवद्वपुः कस्य मनो न करोत्य् उपचित्रम् ॥

तत्त्वसुधारसतृप्तिविशेषात् सकलसमीहितसिद्धिवशाद् वा
त्वच्चरणानुभुवा भवितव्यं भवमथनश्रुत न द्रुतम् अध्या ॥

किम् उशन्ति बुधा अधिकं विभो यदि जनीय तदीयतनुर् भवेत्
तव दृष्टिसुधारसधारया स्फुरितहाररुचा हरिणप्लुता ॥

इयम् उरुकरुणारसा मुखश्रीः समधिगता निजधीश्रियो रसेन
स्फुरदधरदलाभिहारिहेमा म्बुजकलिकेव विभाति पुष्पिताग्रा ॥

मुखम् इदम् अपरं तवोत्पल प्रकररुचाम् इव भाति संचयः
समुदितम् इव कैरवश्रिया हरति मनो ऽ परवक्त्रम् इव ॥

इदम् अर्धसमं समीक्ष्यते ते बत वृत्तं जयिनो जगत्त्रयस्य
क्व चिद् अर्थविधौ विधूतविश्वा शिशुलीला ललितापि यत् तवेयम् ॥

पदम् एकम् अवेक्ष्य ते क्षणं प्रसभाक्रान्त जगत्त्रयीशिखम्
कथम् अस्तु न विश्वभारती निजदासीव तव प्रियंवदा ॥

स्वरसोपनतां शमशय्यां किं नु विधूय धियो ऽप्य् अतिदुर्गैः
अतिचित्रचरित्रशतैस् ते वेगवती करुणा यदि न स्यात् ॥

सर्वातिशयस्य धाम धाम्नः सर्वाङ्गीणसुलक्ष्यलक्षणश्रीः
लोकस्य गतापि हि स्मृतिं ते भद्रं भद्रविराट् तनुस् तनोति ॥

परितः स्फुरद्भिर् अभिरामैर् अंशुमयैः परार्थपरमार्थैः
पविपद्मखड्गमणिचक्रैः केतुमती विभाति तव मूर्तिः ॥

चैत्तमात्रभावभाजि भाव्यते क्व परा परार्थसंपद् ईदृशी दयायाम्
सेयम् एतदाकृतिच्छलाद् अतो ऽव यवध्वनेर् मतुप्स्त्रिया समाभिधाना ॥

उदयदरुणकिरणनिकरपरिकर कनकमयविमलहिमकरजयनी
जयति निखिलजगदभिरतिकृतिपटुर् अतिभव तव तनुर् इयम् अतिरुचिरा ॥

त्रिभुवनदुरधिगमचरणपरिचरणगुरुविभवभगवदसितसुगत प्रतिकृतिसचिवविमलमणिनिचयखचितसुपरिघटनगुणवसतिः
जिननयगदनरवलयलवसमनुकृतिरसिकनिभसुरभिसुरसुमनः परिमलमिलदलिकुलकणितनिधिर् अधिगमजलद जयति तव शिखा ॥

समुदयदिशि समुपनतरुचिषु विविधसमुदयकरणम् अभिदधती प्रशमसुखरसरसिकमतिषु निरुपमशमसुखपथकथनपृथुनिरतिः
अपरिमितसुकृतफलम् अधिप तव जयति सकलजिननयनयनगीर् ऋजुमतिषु नियतम् ऋजुर् अमृतकुट कुटिलमतिषु निरतिशय कुटिलपदा ॥

आख्यानिके यं भवतो गुणानाम् इति स्तुवंस् त्वाम् अभिमन्यते यः
नूणं स गण्डूषजलोपयोगान् मया निपीतो ऽम्बुधिर् इत्य् अवेति ॥

अपि त्व् अशेषस्मरवैरिणाम् अप्य् आख्येयताख्यातिम् अनाश्रितेषु
गुणेषु ते नाथ वृथाभिमानस्य आख्यानिका सौ विपरीतपूर्वा ॥