विष्णुपुराण (समीक्षित संस्करण) · अध्याय 5.8

गाः पालयन्तौ च पुनः सहितौ बलकेशवौ
भ्रममाणौ वने तस्मिन् रम्यं तालवनं गतौ ॥

तत् तु तालवनं नित्यं धेनुको नाम दानवः
नृगोमांसकृताहारः सदाध्यास्ते खराकृतिः ॥

तत् तु तालवनं पक्व फलसंपत्समन्वितम्
दृष्ट्वा स्पृहान्विता गोपाः फलादाने ऽब्रुवन् वचः ॥

हे राम हे कृष्ण सदा धेनुकेनैष रक्ष्यते
भूप्रदेशो यतस् तस्मात् पक्वानीमानि सन्ति वै ॥

फलानि पश्य तालानां गन्धामोदितदिंशि च
वयम् एतान्य् अभीप्सामः पात्यन्तां यदि रोचते ॥

इति गोपकुमाराणां श्रुत्वा संकर्षणो वचः
कृष्णश् च पातयाम् आस भुवि तालफलानि वै ॥

एतत् कथव्यम् इत्युक्त्वा पातयाम् आस तानि वै ॥

फलानां पततां शब्दम् आकर्ण्य सुदुरासदः
आजगाम स दुष्टात्मा कोपाद् दैतेयगर्दभः ॥

पद्भ्याम् उभाभ्यां स तदा पश्चिमाभ्यां बली बलम्
जघानोरसि ताभ्यां च स च तेनाप्य् अगृह्यत ॥

गृहीत्वा भ्रामणेनैव सो ऽम्बरे गतजीवितम्
तस्मिन्न् एव स चिक्षेप वेगेन तृणराजनि ॥

ततः फलान्य् अनेकानि तालाग्रान् निपतन् खरः
पृथिव्यां पातयाम् आस महावातो ऽम्बुदान् इव ॥

अन्यान् अप्य् अस्य वै ज्ञातीन् आगतान् दैत्यगर्दभान्
कृष्णश् चिक्षेप तालाग्रे बलभद्रश् च लीलया ॥

क्षणेनालंकृता पृथ्वी पक्वैस् तालफलैस् तथा
दैत्यगर्दभदेहैश् च मैत्रेय शुशुभे ऽधिकम् ॥

ततो गावो निराबाधास् तस्मिंस् तालवने द्विज
नवशष्पं सुखं चेरुर् यन् न भुक्तम् अभूत् पुरा ॥

बलः प्रविश्य बाहुभ्याम् तालान् संपरिकम्पयन् ॥

फलानि पातयाम् आस मतङ्गज इवौजसा ॥

फलानां पततां शब्दं निशम्यासुररासभः ॥

अभ्यधावत् क्षितितलं स नगं परिकम्पयन् ॥

समेत्य तरसा प्रत्यग् द्वाभ्यां पद्भ्यां बलं बली ॥

निहत्योरसि का शब्दं मुञ्चन् पर्यचरत् खरः ॥

पुनर् आसाद्य संरब्ध उपक्रोष्टापरास्थितः ॥

चरणाव् अपरौ राजन् बलाय प्राक्षिपद् रुषा ॥

स तं गृहीत्वा प्रददौ भ्रामयित्वैकपाणिना ॥

चिक्षेप तृणराजाग्रे भ्रामणत्यक्तजीवितम् ॥

तेनाहतो महातालो वेपमानो बृहच्छिराः ॥

पार्श्वस्थं xxx भग्नः स चान्यं सो ऽपि चापरम् ॥

बालस्य लीलयोत्सृष्टस् खरदेहहताहताः ॥

तालाश् चकम्पिरे सर्वे महावातेरिता इव ॥

नैतच् चित्रं भगवति ह्य् अनन्ते जगदीश्वरे ॥

ओतप्रोतम् इदं तस्मिंस् तन्तुष्व् अङ्गौ यथा पटः ॥

ततः कृष्णं च रामं च ज्ञातयो धेनुकस्य ये ॥

क्रोष्टारो व्यद्रवन् सर्वे संरब्धा हतबान्धवाः ॥

तांस् तान् आपततः कृष्णो रामश् च नृपलीलया ॥

गृहीतपश्चाच्चरणान् प्राहिणोत् तृणराजसु ॥

तयोस् तु सुमहत् कर्म निशम्य विबुधादयः ॥

मुमुचुः पुष्पवर्षाणि चक्रुर् वाद्यानि तुष्टुवुः ॥

अथ तालफलान्य् आदन् मनुष्या गतसाध्वसाः ॥

तृणं च पशवश् चेरुर् हतधेनुककानने ॥

कृष्णः कमलपत्राक्षः पुण्यश्रवणकीर्तनः ॥

स्तूयमानानुगैर् गोपैः साग्रजो व्रजम् आविशत् ॥