विष्णुपुराण (समीक्षित संस्करण) · अध्याय 5.11

महे प्रतिहते शक्रो मैत्रेयातिरुषान्वितः
संवर्तकं नाम गणं तोयदानाम् अथाब्रवीत् ॥

भो भो मेघा निशम्यैतद् वचनं वदतो मम
आज्ञानन्तरम् एवाशु क्रियताम् अविचारितम् ॥

नन्दगोपः सुदुर्बुद्धिर् गोपैर् अन्यैः सहायवान्
कृष्णाश्रयबलाध्मातो महभङ्गम् अचीकरत् ॥

आजीवो यः परस् तेषां गोपत्वस्य च कारणम्
ता गावो वृष्टिपातेन पीड्यन्तां वचनान् मम ॥

अहम् अप्य् अद्रिशृङ्गाभं तुङ्गम् आरुह्य वारणम्
साहाय्यं वः करिष्यामि वाय्वम्बूत्सर्गयोजितम् ॥

इत्य् आज्ञप्ताः सुरेन्द्रेण मुमुचुस् ते बलाहकाः
वातवर्षं महाभीमम् अभावाय गवां द्विज ॥

ततः क्षणेन धरणी ककुभो ऽम्बरम् एव च
एकं धारामहासार पूरणेनाभवन् मुने ॥

विद्युल्लताकषाघात त्रस्तैर् इव घनैर् घनम्
नादापूरितदिक्चक्रैर् धारासारम् अपात्यत ॥

अन्धकारीकृते लोके वर्षद्भिर् अनिशं घनैः
अधश् चोर्ध्वं च तिर्यक् च जगद् आप्यम् इवाभवत् ॥

गावस् तु तेन पतता वर्षवातेन वेगिना
धूताः प्राणाञ् जहुः सन्न त्रिकसक्थिशिरोधराः ॥

क्रोडेन वत्सान् आक्रम्य तस्थुर् अन्या महामुने
गावो विवत्साश् च कृता वारिपूरेण चापराः ॥

वत्साश् च दीनवदना पवनाकम्पिकन्धराः
त्राहि त्राहीत्य् अल्पशब्दाः कृष्णम् ऊचुर् इवार्तकाः ॥

ततस् तद् गोकुलं सर्वं गोगोपीगोपसंकुलम्
अतीवार्तं हरिर् दृष्ट्वा मैत्रेयाचिन्तयत् तदा ॥

एतत् कृतं महेन्द्रेण महभङ्गविरोधिना
तद् एतद् अखिलं गोष्ठं त्रातव्यम् अधुना मया ॥

इमम् अद्रिम् अहं धैर्याद् उत्पाट्योरुशिलाघनम्
धारयिष्यामि गोष्ठस्य पृथुच्छत्रम् इवोपरि ॥

इति कृत्वा मतिं कृष्णो गोवर्धनमहीधरम्
उत्पाट्यैककरेणैव धारयाम् आस लीलया ॥

गोपांश् चाह जगन्नाथः समुत्पाटितभूधरः
विशध्वम् अत्र सहिताः कृतं वर्षनिवारणम् ॥

सुनिवातेषु देशेषु यथाजोषम् इहास्यताम्
प्रविश्यतां न भेतव्यं गिरिपातस्य निर्भयैः ॥

इत्य् उक्तास् तेन ते गोपा विविशुर् गोधनैः सह
शकटारोपितैर् भाण्डैर् गोप्यश् चासारपीडिताः ॥

कृष्णो ऽपि तं दधारैव शैलम् अत्यन्तनिश्चलम्
व्रजौकोवासिभिर् हर्ष विस्मिताक्षैर् निरीक्षितः ॥

गोपगोपीजनैर् हृष्टैः प्रीतिविस्तारितेक्षणैः
संस्तूयमानचरितः कृष्णः शैलम् अधारयत् ॥

सप्तरात्रं महामेघा ववर्षुर् नन्दगोकुले
इन्द्रेण चोदिता विप्र गोपानां नाशकारिणः ॥

ततो धृते महाशैले परित्राते च गोकुले
मिथ्याप्रतिज्ञो बलभिद् वारयाम् आस तान् घनान् ॥

व्यभ्रे नभसि देवेन्द्रे वितथात्मवचस्य् अथ
निष्क्रम्य गोकुलं हृष्टं स्वस्थानं पुनर् आगमत् ॥

मुमोच कृष्णो ऽपि तदा गोवर्धनमहाचलम्
स्वस्थाने विस्मितमुखैर् दृष्टस् तैस् तु व्रजौकसैः ॥