विनयसूत्र · अध्याय 13

॥ नाप्रासिद्धिकस्य मूलत्वं ।

। अरूढिर् अवसितप्रवारणोक्तौ प्रवारणास्थापनस्य ।

। तथा ग्लानकर्तृकतायां ।

। दूतेनापि ।

। ग्लानगतायाञ् च ।

। [57ब्6] नैतत् प्रतीच्छेयुः ।

। आगमय त्वम् आयुष्मं ग्लानस् त्वम् अप्रयोज्यम इत्य् आयुस्मं भूतेति ग्लानो साव् अननुयोज्या इति प्रतिवदेयुः ।

। अनवगतस्वरूपतायां कृतस्य कर्तुर् वा चोदनस्य ।

। शिष्टे पि नाकाले प्रवर्तेत ।

। नानुपस्थास्य स्मृतिसंप्रजन्ये ।

। नानेकान्ते ।

। नाकारितावकाशे ।

। तत्वं प्रवारणस्य ।

। अस्मृतौ स्मारणं [58अ1] ।

॥ अकरणेभ्यः वचनीयताम् अस्य कुर्यात्* ।

। सवचनीयं त्व् आयुष्मन् करोमि न त्वं यो स्मादावासादनवलोक्य प्रक्रमितव्यम् अस्ति मे आयुष्मति प्रणिहितं वचनायेति ।

। आगच्छत्य् एव दमनाथमन चोद्यतां ।

। आलपनादेर् अस्य् अनुविनिवर्तनम्* ।

। तथापि पोषधस्थापनं ।

। ततो पि प्रवारणायाः ।

। करणम् अस्यत्र स्थापकैः स्थापितस्य तेन [58अ2] सार्धम् उपसारणं ।

। कृतत्वे वकाशस्यामृदुत्वं चेत् सकीलकरणं ।

। वक्ष्याम्य् अत्रामुत्र वा वसे मुत्र वा वास्तुनि यत्र चेष्टम् इत्य् आरोप्य चामत्तिं* दर्शयित्वापराधम् उत्सृजनेन ।

। शीलदृष्ट्या चाराजीव विपत्या सर्वस्यास्य चोदनादेः क्रियायां रुढिः समूलकं ।

। न दुर्दूलेन कुर्यात्* ।

। अकरणम् अत्र वस्तुनः सत्यत्वं ।

। क्रियानिमित्तानां परसंलाप[58अ3]स्य सानुश्रावणस्येति त्रिविधं श्रुतं ।

। अमूलत्वम् अस्रद्धितस्य ।

। कामो नेकत्वे ज्ञातुश् चोदनादौ ।

। नाप्रवारणे तत्स्थावनम्* ।

। नापोषधे तस्य न कृतौ कृतत्वे वा स्त्रीत्वे स्थापकस्यै[क]तरस्य पुंस्त्वे स्थापितत्वं स्थापितता ।

। न नष्टप्रकृतिना ।

। नाशीलैक्येन ।

। नानयोः ।