ऋग्वेद · अध्याय 9.062

एते असृग्रम् इन्दवस् तिरः पवित्रम् आशवः ।
विश्वान्य् अभि सौभगा ॥

विघ्नन्तो दुरिता पुरु सुगा तोकाय वाजिनः ।
तना कृण्वन्तो अर्वते ॥

कृण्वन्तो वरिवो गवे ऽभ्य् अर्षन्ति सुष्टुतिम् ।
इळाम् अस्मभ्यं संयतम् ॥

असाव्य् अंशुर् मदायाप्सु दक्षो गिरिष्ठाः ।
श्येनो न योनिम् आसदत् ॥

शुभ्रम् अन्धो देववातम् अप्सु धूतो नृभिः सुतः ।
स्वदन्ति गावः पयोभिः ॥

आद् ईम् अश्वं न हेतारो ऽशूशुभन्न् अमृताय ।
मध्वो रसं सधमादे ॥

यास् ते धारा मधुश्चुतो ऽसृग्रम् इन्द ऊतये ।
ताभिः पवित्रम् आसदः ॥

सो अर्षेन्द्राय पीतये तिरो रोमाण्य् अव्यया ।
सीदन् योना वनेष्व् आ ॥

त्वम् इन्दो परि स्रव स्वादिष्ठो अङ्गिरोभ्यः ।
वरिवोविद् घृतम् पयः ॥

अयं विचर्षणिर् हितः पवमानः स चेतति ।
हिन्वान आप्यम् बृहत् ॥

एष वृषा वृषव्रतः पवमानो अशस्तिहा ।
करद् वसूनि दाशुषे ॥

आ पवस्व सहस्रिणं रयिं गोमन्तम् अश्विनम् ।
पुरुश्चन्द्रम् पुरुस्पृहम् ॥

एष स्य परि षिच्यते मर्मृज्यमान आयुभिः ।
उरुगायः कविक्रतुः ॥

सहस्रोतिः शतामघो विमानो रजसः कविः ।
इन्द्राय पवते मदः ॥

गिरा जात इह स्तुत इन्दुर् इन्द्राय धीयते ।
विर् योना वसताव् इव ॥

पवमानः सुतो नृभिः सोमो वाजम् इवासरत् ।
चमूषु शक्मनासदम् ॥

तं त्रिपृष्ठे त्रिवन्धुरे रथे युञ्जन्ति यातवे ।
ऋषीणां सप्त धीतिभिः ॥

तं सोतारो धनस्पृतम् आशुं वाजाय यातवे ।
हरिं हिनोत वाजिनम् ॥

आविशन् कलशं सुतो विश्वा अर्षन्न् अभि श्रियः ।
शूरो न गोषु तिष्ठति ॥

आ त इन्दो मदाय कम् पयो दुहन्त्य् आयवः ।
देवा देवेभ्यो मधु ॥

आ नः सोमम् पवित्र आ सृजता मधुमत्तमम् ।
देवेभ्यो देवश्रुत्तमम् ॥

एते सोमा असृक्षत गृणानाः श्रवसे महे ।
मदिन्तमस्य धारया ॥

अभि गव्यानि वीतये नृम्णा पुनानो अर्षसि ।
सनद्वाजः परि स्रव ॥

उत नो गोमतीर् इषो विश्वा अर्ष परिष्टुभः ।
गृणानो जमदग्निना ॥

पवस्व वाचो अग्रियः सोम चित्राभिर् ऊतिभिः ।
अभि विश्वानि काव्या ॥

त्वं समुद्रिया अपो ऽग्रियो वाच ईरयन् ।
पवस्व विश्वमेजय ॥

तुभ्येमा भुवना कवे महिम्ने सोम तस्थिरे ।
तुभ्यम् अर्षन्ति सिन्धवः ॥

प्र ते दिवो न वृष्टयो धारा यन्त्य् असश्चतः ।
अभि शुक्राम् उपस्तिरम् ॥

इन्द्रायेन्दुम् पुनीतनोग्रं दक्षाय साधनम् ।
ईशानं वीतिराधसम् ॥

पवमान ऋतः कविः सोमः पवित्रम् आसदत् ।
दधत् स्तोत्रे सुवीर्यम् ॥