ऋग्वेद · अध्याय 8.072

हविष् कृणुध्वम् आ गमद् अध्वर्युर् वनते पुनः ।
विद्वाँ अस्य प्रशासनम् ॥

नि तिग्मम् अभ्य् अ1ंशुं सीदद् धोता मनाव् अधि ।
जुषाणो अस्य सख्यम् ॥

अन्तर् इच्छन्ति तं जने रुद्रम् परो मनीषया ।
गृभ्णन्ति जिह्वया ससम् ॥

जाम्य् अतीतपे धनुर् वयोधा अरुहद् वनम् ।
दृषदं जिह्वयावधीत् ॥

चरन् वत्सो रुशन्न् इह निदातारं न विन्दते ।
वेति स्तोतव अम्ब्यम् ॥

उतो न्व् अस्य यन् महद् अश्वावद् योजनम् बृहद् ।
दामा रथस्य ददृशे ॥

दुहन्ति सप्तैकाम् उप द्वा पञ्च सृजतः ।
तीर्थे सिन्धोर् अधि स्वरे ॥

आ दशभिर् विवस्वत इन्द्रः कोशम् अचुच्यवीत् ।
खेदया त्रिवृता दिवः ॥

परि त्रिधातुर् अध्वरं जूर्णिर् एति नवीयसी ।
मध्वा होतारो अञ्जते ॥

सिञ्चन्ति नमसावतम् उच्चाचक्रम् परिज्मानम् ।
नीचीनबारम् अक्षितम् ॥

अभ्यारम् इद् अद्रयो निषिक्तम् पुष्करे मधु ।
अवतस्य विसर्जने ॥

गाव उपावतावतम् मही यज्ञस्य रप्सुदा ।
उभा कर्णा हिरण्यया ॥

आ सुते सिञ्चत श्रियं रोदस्योर् अभिश्रियम् ।
रसा दधीत वृषभम् ॥

ते जानत स्वम् ओक्य1ं सं वत्सासो न मातृभिः ।
मिथो नसन्त जामिभिः ॥

उप स्रक्वेषु बप्सतः कृण्वते धरुणं दिवि ।
इन्द्रे अग्ना नमः स्वः ॥

अधुक्षत् पिप्युषीम् इषम् ऊर्जं सप्तपदीम् अरिः ।
सूर्यस्य सप्त रश्मिभिः ॥

सोमस्य मित्रावरुणोदिता सूर आ ददे ।
तद् आतुरस्य भेषजम् ॥

उतो न्व् अस्य यत् पदं हर्यतस्य निधान्यम् ।
परि द्यां जिह्वयातनत् ॥