ऋग्वेद · अध्याय 8.067

त्यान् नु क्षत्रियाँ अव आदित्यान् याचिषामहे ।
सुमृळीकाँ अभिष्टये ॥

मित्रो नो अत्य् अंहतिं वरुणः पर्षद् अर्यमा ।
आदित्यासो यथा विदुः ॥

तेषां हि चित्रम् उक्थ्य1ं वरूथम् अस्ति दाशुषे ।
आदित्यानाम् अरंकृते ॥

महि वो महताम् अवो वरुण मित्रार्यमन् ।
अवांस्य् आ वृणीमहे ॥

जीवान् नो अभि धेतनादित्यासः पुरा हथात् ।
कद् ध स्थ हवनश्रुतः ॥

यद् वः श्रान्ताय सुन्वते वरूथम् अस्ति यच् छर्दिः ।
तेना नो अधि वोचत ॥

अस्ति देवा अंहोर् उर्व् अस्ति रत्नम् अनागसः ।
आदित्या अद्भुतैनसः ॥

मा नः सेतुः सिषेद् अयम् महे वृणक्तु नस् परि ।
इन्द्र इद् धि श्रुतो वशी ॥

मा नो मृचा रिपूणां वृजिनानाम् अविष्यवः ।
देवा अभि प्र मृक्षत ॥

उत त्वाम् अदिते मह्य् अहं देव्य् उप ब्रुवे ।
सुमृळीकाम् अभिष्टये ॥

पर्षि दीने गभीर आँ उग्रपुत्रे जिघांसतः ।
माकिस् तोकस्य नो रिषत् ॥

अनेहो न उरुव्रज उरूचि वि प्रसर्तवे ।
कृधि तोकाय जीवसे ॥

ये मूर्धानः क्षितीनाम् अदब्धासः स्वयशसः ।
व्रता रक्षन्ते अद्रुहः ॥

ते न आस्नो वृकाणाम् आदित्यासो मुमोचत ।
स्तेनम् बद्धम् इवादिते ॥

अपो षु ण इयं शरुर् आदित्या अप दुर्मतिः ।
अस्मद् एत्व् अजघ्नुषी ॥

शश्वद् धि वः सुदानव आदित्या ऊतिभिर् वयम् ।
पुरा नूनम् बुभुज्महे ॥

शश्वन्तं हि प्रचेतसः प्रतियन्तं चिद् एनसः ।
देवाः कृणुथ जीवसे ॥

तत् सु नो नव्यं सन्यस आदित्या यन् मुमोचति ।
बन्धाद् बद्धम् इवादिते ॥

नास्माकम् अस्ति तत् तर आदित्यासो अतिष्कदे ।
यूयम् अस्मभ्यम् मृळत ॥

मा नो हेतिर् विवस्वत आदित्याः कृत्रिमा शरुः ।
पुरा नु जरसो वधीत् ॥

वि षु द्वेषो व्य् अंहतिम् आदित्यासो वि संहितम् ।
विष्वग् वि वृहता रपः ॥