ऋग्वेद · अध्याय 8.034

एन्द्र याहि हरिभिर् उप कण्वस्य सुष्टुतिम् ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ त्वा ग्रावा वदन्न् इह सोमी घोषेण यच्छतु ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

अत्रा वि नेमिर् एषाम् उरां न धूनुते वृकः ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ त्वा कण्वा इहावसे हवन्ते वाजसातये ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

दधामि ते सुतानां वृष्णे न पूर्वपाय्यम् ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

स्मत्पुरंधिर् न आ गहि विश्वतोधीर् न ऊतये ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ नो याहि महेमते सहस्रोते शतामघ ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ त्वा होता मनुर्हितो देवत्रा वक्षद् ईड्यः ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ त्वा मदच्युता हरी श्येनम् पक्षेव वक्षतः ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ याह्य् अर्य आ परि स्वाहा सोमस्य पीतये ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ नो याह्य् उपश्रुत्य् उक्थेषु रणया इह ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

सरूपैर् आ सु नो गहि सम्भृतैः सम्भृताश्वः ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ याहि पर्वतेभ्यः समुद्रस्याधि विष्टपः ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ नो गव्यान्य् अश्व्या सहस्रा शूर दर्दृहि ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ नः सहस्रशो भरायुतानि शतानि च ।
दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो ॥

आ यद् इन्द्रश् च दद्वहे सहस्रं वसुरोचिषः ।
ओजिष्ठम् अश्व्यम् पशुम् ॥

य ऋज्रा वातरंहसो ऽरुषासो रघुष्यदः ।
भ्राजन्ते सूर्या इव ॥

पारावतस्य रातिषु द्रवच्चक्रेष्व् आशुषु ।
तिष्ठं वनस्य मध्य आ ॥