ऋग्वेद · अध्याय 8.032

प्र कृतान्य् ऋजीषिणः कण्वा इन्द्रस्य गाथया ।
मदे सोमस्य वोचत ॥

यः सृबिन्दम् अनर्शनिम् पिप्रुं दासम् अहीशुवम् ।
वधीद् उग्रो रिणन्न् अपः ॥

न्य् अर्बुदस्य विष्टपं वर्ष्माणम् बृहतस् तिर ।
कृषे तद् इन्द्र पौंस्यम् ॥

प्रति श्रुताय वो धृषत् तूर्णाशं न गिरेर् अधि ।
हुवे सुशिप्रम् ऊतये ॥

स गोर् अश्वस्य वि व्रजम् मन्दानः सोम्येभ्यः ।
पुरं न शूर दर्षसि ॥

यदि मे रारणः सुत उक्थे वा दधसे चनः ।
आराद् उप स्वधा गहि ॥

वयं घा ते अपि ष्मसि स्तोतार इन्द्र गिर्वणः ।
त्वं नो जिन्व सोमपाः ॥

उत नः पितुम् आ भर संरराणो अविक्षितम् ।
मघवन् भूरि ते वसु ॥

उत नो गोमतस् कृधि हिरण्यवतो अश्विनः ।
इळाभिः सं रभेमहि ॥

बृबदुक्थं हवामहे सृप्रकरस्नम् ऊतये ।
साधु कृण्वन्तम् अवसे ॥

यः संस्थे चिच् छतक्रतुर् आद् ईं कृणोति वृत्रहा ।
जरितृभ्यः पुरूवसुः ॥

स नः शक्रश् चिद् आ शकद् दानवाँ अन्तराभरः ।
इन्द्रो विश्वाभिर् ऊतिभिः ॥

यो रायो3 ऽवनिर् महान् सुपारः सुन्वतः सखा ।
तम् इन्द्रम् अभि गायत ॥

आयन्तारम् महि स्थिरम् पृतनासु श्रवोजितम् ।
भूरेर् ईशानम् ओजसा ॥

नकिर् अस्य शचीनां नियन्ता सूनृतानाम् ।
नकिर् वक्ता न दाद् इति ॥

न नूनम् ब्रह्मणाम् ऋणम् प्राशूनाम् अस्ति सुन्वताम् ।
न सोमो अप्रता पपे ॥

पन्य इद् उप गायत पन्य उक्थानि शंसत ।
ब्रह्मा कृणोत पन्य इत् ॥

पन्य आ दर्दिरच् छता सहस्रा वाज्य् अवृतः ।
इन्द्रो यो यज्वनो वृधः ॥

वि षू चर स्वधा अनु कृष्टीनाम् अन्व् आहुवः ।
इन्द्र पिब सुतानाम् ॥

पिब स्वधैनवानाम् उत यस् तुग्र्ये सचा ।
उतायम् इन्द्र यस् तव ॥

अतीहि मन्युषाविणं सुषुवांसम् उपारणे ।
इमं रातं सुतम् पिब ॥

इहि तिस्रः परावत इहि पञ्च जनाँ अति ।
धेना इन्द्रावचाकशत् ॥

सूर्यो रश्मिं यथा सृजा त्वा यच्छन्तु मे गिरः ।
निम्नम् आपो न सध्र्यक् ॥

अध्वर्यव् आ तु हि षिञ्च सोमं वीराय शिप्रिणे ।
भरा सुतस्य पीतये ॥

य उद्नः फलिगम् भिनन् न्य1क् सिन्धूँर् अवासृजत् ।
यो गोषु पक्वं धारयत् ॥

अहन् वृत्रम् ऋचीषम और्णवाभम् अहीशुवम् ।
हिमेनाविध्यद् अर्बुदम् ॥

प्र व उग्राय निष्टुरे ऽषाळ्हाय प्रसक्षिणे ।
देवत्तम् ब्रह्म गायत ॥

यो विश्वान्य् अभि व्रता सोमस्य मदे अन्धसः ।
इन्द्रो देवेषु चेतति ॥

इह त्या सधमाद्या हरी हिरण्यकेश्या ।
वोळ्हाम् अभि प्रयो हितम् ॥

अर्वाञ्चं त्वा पुरुष्टुत प्रियमेधस्तुता हरी ।
सोमपेयाय वक्षतः ॥