ऋग्वेद · अध्याय 8.014

यद् इन्द्राहं यथा त्वम् ईशीय वस्व एक इत् ।
स्तोता मे गोषखा स्यात् ॥

शिक्षेयम् अस्मै दित्सेयं शचीपते मनीषिणे ।
यद् अहं गोपतिः स्याम् ॥

धेनुष् ट इन्द्र सूनृता यजमानाय सुन्वते ।
गाम् अश्वम् पिप्युषी दुहे ॥

न ते वर्तास्ति राधस इन्द्र देवो न मर्त्यः ।
यद् दित्ससि स्तुतो मघम् ॥

यज्ञ इन्द्रम् अवर्धयद् यद् भूमिं व्य् अवर्तयत् ।
चक्राण ओपशं दिवि ॥

वावृधानस्य ते वयं विश्वा धनानि जिग्युषः ।
ऊतिम् इन्द्रा वृणीमहे ॥

व्य् अ1न्तरिक्षम् अतिरन् मदे सोमस्य रोचना ।
इन्द्रो यद् अभिनद् वलम् ॥

उद् गा आजद् अङ्गिरोभ्य आविष् कृण्वन् गुहा सतीः ।
अर्वाञ्चं नुनुदे वलम् ॥

इन्द्रेण रोचना दिवो दृळ्हानि दृंहितानि च ।
स्थिराणि न पराणुदे ॥

अपाम् ऊर्मिर् मदन्न् इव स्तोम इन्द्राजिरायते ।
वि ते मदा अराजिषुः ॥

त्वं हि स्तोमवर्धन इन्द्रास्य् उक्थवर्धनः ।
स्तोतॄणाम् उत भद्रकृत् ॥

इन्द्रम् इत् केशिना हरी सोमपेयाय वक्षतः ।
उप यज्ञं सुराधसम् ॥

अपाम् फेनेन नमुचेः शिर इन्द्रोद् अवर्तयः ।
विश्वा यद् अजयः स्पृधः ॥

मायाभिर् उत्सिसृप्सत इन्द्र द्याम् आरुरुक्षतः ।
अव दस्यूँर् अधूनुथाः ॥

असुन्वाम् इन्द्र संसदं विषूचीं व्य् अनाशयः ।
सोमपा उत्तरो भवन् ॥