ऋग्वेद · अध्याय 8.005

दूराद् इहेव यत् सत्य् अरुणप्सुर् अशिश्वितत् ।
वि भानुं विश्वधातनत् ॥

नृवद् दस्रा मनोयुजा रथेन पृथुपाजसा ।
सचेथे अश्विनोषसम् ॥

युवाभ्यां वाजिनीवसू प्रति स्तोमा अदृक्षत ।
वाचं दूतो यथोहिषे ॥

पुरुप्रिया ण ऊतये पुरुमन्द्रा पुरूवसू ।
स्तुषे कण्वासो अश्विना ॥

मंहिष्ठा वाजसातमेषयन्ता शुभस् पती ।
गन्तारा दाशुषो गृहम् ॥

ता सुदेवाय दाशुषे सुमेधाम् अवितारिणीम् ।
घृतैर् गव्यूतिम् उक्षतम् ॥

आ नः स्तोमम् उप द्रवत् तूयं श्येनेभिर् आशुभिः ।
यातम् अश्वेभिर् अश्विना ॥

येभिस् तिस्रः परावतो दिवो विश्वानि रोचना ।
त्रीँर् अक्तून् परिदीयथः ॥

उत नो गोमतीर् इष उत सातीर् अहर्विदा ।
वि पथः सातये सितम् ॥

आ नो गोमन्तम् अश्विना सुवीरं सुरथं रयिम् ।
वोळ्हम् अश्वावतीर् इषः ॥

वावृधाना शुभस् पती दस्रा हिरण्यवर्तनी ।
पिबतं सोम्यम् मधु ॥

अस्मभ्यं वाजिनीवसू मघवद्भ्यश् च सप्रथः ।
छर्दिर् यन्तम् अदाभ्यम् ॥

नि षु ब्रह्म जनानां याविष्टं तूयम् आ गतम् ।
मो ष्व् अ1न्याँ उपारतम् ॥

अस्य पिबतम् अश्विना युवम् मदस्य चारुणः ।
मध्वो रातस्य धिष्ण्या ॥

अस्मे आ वहतं रयिं शतवन्तं सहस्रिणम् ।
पुरुक्षुं विश्वधायसम् ॥

पुरुत्रा चिद् धि वां नरा विह्वयन्ते मनीषिणः ।
वाघद्भिर् अश्विना गतम् ॥

जनासो वृक्तबर्हिषो हविष्मन्तो अरंकृतः ।
युवां हवन्ते अश्विना ॥

अस्माकम् अद्य वाम् अयं स्तोमो वाहिष्ठो अन्तमः ।
युवाभ्याम् भूत्व् अश्विना ॥

यो ह वाम् मधुनो दृतिर् आहितो रथचर्षणे ।
ततः पिबतम् अश्विना ॥

तेन नो वाजिनीवसू पश्वे तोकाय शं गवे ।
वहतम् पीवरीर् इषः ॥

उत नो दिव्या इष उत सिन्धूँर् अहर्विदा ।
अप द्वारेव वर्षथः ॥

कदा वां तौग्र्यो विधत् समुद्रे जहितो नरा ।
यद् वां रथो विभिष् पतात् ॥

युवं कण्वाय नासत्या ऋपिरिप्ताय हर्म्ये ।
शश्वद् ऊतीर् दशस्यथः ॥

ताभिर् आ यातम् ऊतिभिर् नव्यसीभिः सुशस्तिभिः ।
यद् वां वृषण्वसू हुवे ॥

यथा चित् कण्वम् आवतम् प्रियमेधम् उपस्तुतम् ।
अत्रिं शिञ्जारम् अश्विना ॥

यथोत कृत्व्ये धने ऽंशुं गोष्व् अगस्त्यम् ।
यथा वाजेषु सोभरिम् ॥

एतावद् वां वृषण्वसू अतो वा भूयो अश्विना ।
गृणन्तः सुम्नम् ईमहे ॥

रथं हिरण्यवन्धुरं हिरण्याभीशुम् अश्विना ।
आ हि स्थाथो दिविस्पृशम् ॥

हिरण्ययी वां रभिर् ईषा अक्षो हिरण्ययः ।
उभा चक्रा हिरण्यया ॥

तेन नो वाजिनीवसू परावतश् चिद् आ गतम् ।
उपेमां सुष्टुतिम् मम ॥

आ वहेथे पराकात् पूर्वीर् अश्नन्ताव् अश्विना ।
इषो दासीर् अमर्त्या ॥

आ नो द्युम्नैर् आ श्रवोभिर् आ राया यातम् अश्विना ।
पुरुश्चन्द्रा नासत्या ॥

एह वाम् प्रुषितप्सवो वयो वहन्तु पर्णिनः ।
अच्छा स्वध्वरं जनम् ॥

रथं वाम् अनुगायसं य इषा वर्तते सह ।
न चक्रम् अभि बाधते ॥

हिरण्ययेन रथेन द्रवत्पाणिभिर् अश्वैः ।
धीजवना नासत्या ॥

युवम् मृगं जागृवांसं स्वदथो वा वृषण्वसू ।
ता नः पृङ्क्तम् इषा रयिम् ॥

ता मे अश्विना सनीनां विद्यातं नवानाम् ।
यथा चिच् चैद्यः कशुः शतम् उष्ट्रानां ददत् सहस्रा दश गोनाम् ॥

यो मे हिरण्यसंदृशो दश राज्ञो अमंहत ।
अधस्पदा इच् चैद्यस्य कृष्टयश् चर्मम्ना अभितो जनाः ॥

माकिर् एना पथा गाद् येनेमे यन्ति चेदयः ।
अन्यो नेत् सूरिर् ओहते भूरिदावत्तरो जनः ॥