ऋग्वेद · अध्याय 7.066

प्र मित्रयोर् वरुणयोः स्तोमो न एतु शूष्यः ।
नमस्वान् तुविजातयोः ॥

या धारयन्त देवाः सुदक्षा दक्षपितरा ।
असुर्याय प्रमहसा ॥

ता नः स्तिपा तनूपा वरुण जरितॄणाम् ।
मित्र साधयतं धियः ॥

यद् अद्य सूर उदिते ऽनागा मित्रो अर्यमा ।
सुवाति सविता भगः ॥

सुप्रावीर् अस्तु स क्षयः प्र नु यामन् सुदानवः ।
ये नो अंहो ऽतिपिप्रति ॥

उत स्वराजो अदितिर् अदब्धस्य व्रतस्य ये ।
महो राजान ईशते ॥

प्रति वां सूर उदिते मित्रं गृणीषे वरुणम् ।
अर्यमणं रिशादसम् ॥

राया हिरण्यया मतिर् इयम् अवृकाय शवसे ।
इयं विप्रा मेधसातये ॥

ते स्याम देव वरुण ते मित्र सूरिभिः सह ।
इषं स्वश् च धीमहि ॥

बहवः सूरचक्षसो ऽग्निजिह्वा ऋतावृधः ।
त्रीणि ये येमुर् विदथानि धीतिभिर् विश्वानि परिभूतिभिः ॥

वि ये दधुः शरदम् मासम् आद् अहर् यज्ञम् अक्तुं चाद् ऋचम् ।
अनाप्यं वरुणो मित्रो अर्यमा क्षत्रं राजान आशत ॥

तद् वो अद्य मनामहे सूक्तैः सूर उदिते ।
यद् ओहते वरुणो मित्रो अर्यमा यूयम् ऋतस्य रथ्यः ॥

ऋतावान ऋतजाता ऋतावृधो घोरासो अनृतद्विषः ।
तेषां वः सुम्ने सुच्छर्दिष्टमे नरः स्याम ये च सूरयः ॥

उद् उ त्यद् दर्शतं वपुर् दिव एति प्रतिह्वरे ।
यद् ईम् आशुर् वहति देव एतशो विश्वस्मै चक्षसे अरम् ॥

शीर्ष्णः-शीर्ष्णो जगतस् तस्थुषस् पतिं समया विश्वम् आ रजः ।
सप्त स्वसारः सुविताय सूर्यं वहन्ति हरितो रथे ॥

तच् चक्षुर् देवहितं शुक्रम् उच्चरत् ।
पश्येम शरदः शतं जीवेम शरदः शतम् ॥

काव्येभिर् अदाभ्या यातं वरुण द्युमत् ।
मित्रश् च सोमपीतये ॥

दिवो धामभिर् वरुण मित्रश् चा यातम् अद्रुहा ।
पिबतं सोमम् आतुजी ॥

आ यातम् मित्रावरुणा जुषाणाव् आहुतिं नरा ।
पातं सोमम् ऋतावृधा ॥