ऋग्वेद · अध्याय 6.064

उद् उ श्रिय उषसो रोचमाना अस्थुर् अपां नोर्मयो रुशन्तः ।
कृणोति विश्वा सुपथा सुगान्य् अभूद् उ वस्वी दक्षिणा मघोनी ॥

भद्रा ददृक्ष उर्विया वि भास्य् उत् ते शोचिर् भानवो द्याम् अपप्तन् ।
आविर् वक्षः कृणुषे शुम्भमानोषो देवि रोचमाना महोभिः ॥

वहन्ति सीम् अरुणासो रुशन्तो गावः सुभगाम् उर्विया प्रथानाम् ।
अपेजते शूरो अस्तेव शत्रून् बाधते तमो अजिरो न वोळ्हा ॥

सुगोत ते सुपथा पर्वतेष्व् अवाते अपस् तरसि स्वभानो ।
सा न आ वह पृथुयामन्न् ऋष्वे रयिं दिवो दुहितर् इषयध्यै ॥

सा वह योक्षभिर् अवातोषो वरं वहसि जोषम् अनु ।
त्वं दिवो दुहितर् या ह देवी पूर्वहूतौ मंहना दर्शता भूः ॥

उत् ते वयश् चिद् वसतेर् अपप्तन् नरश् च ये पितुभाजो व्युष्टौ ।
अमा सते वहसि भूरि वामम् उषो देवि दाशुषे मर्त्याय ॥