ऋग्वेद · अध्याय 6.061

इयम् अददाद् रभसम् ऋणच्युतं दिवोदासं वध्र्यश्वाय दाशुषे ।
या शश्वन्तम् आचखादावसम् पणिं ता ते दात्राणि तविषा सरस्वति ॥

इयं शुष्मेभिर् बिसखा इवारुजत् सानु गिरीणां तविषेभिर् ऊर्मिभिः ।
पारावतघ्नीम् अवसे सुवृक्तिभिः सरस्वतीम् आ विवासेम धीतिभिः ॥

सरस्वति देवनिदो नि बर्हय प्रजां विश्वस्य बृसयस्य मायिनः ।
उत क्षितिभ्यो ऽवनीर् अविन्दो विषम् एभ्यो अस्रवो वाजिनीवति ॥

प्र णो देवी सरस्वती वाजेभिर् वाजिनीवती ।
धीनाम् अवित्र्य् अवतु ॥

यस् त्वा देवि सरस्वत्य् उपब्रूते धने हिते ।
इन्द्रं न वृत्रतूर्ये ॥

त्वं देवि सरस्वत्य् अवा वाजेषु वाजिनि ।
रदा पूषेव नः सनिम् ॥

उत स्या नः सरस्वती घोरा हिरण्यवर्तनिः ।
वृत्रघ्नी वष्टि सुष्टुतिम् ॥

यस्या अनन्तो अह्रुतस् त्वेषश् चरिष्णुर् अर्णवः ।
अमश् चरति रोरुवत् ॥

सा नो विश्वा अति द्विषः स्वसॄर् अन्या ऋतावरी ।
अतन्न् अहेव सूर्यः ॥

उत नः प्रिया प्रियासु सप्तस्वसा सुजुष्टा ।
सरस्वती स्तोम्या भूत् ॥

आपप्रुषी पार्थिवान्य् उरु रजो अन्तरिक्षम् ।
सरस्वती निदस् पातु ॥

त्रिषधस्था सप्तधातुः पञ्च जाता वर्धयन्ती ।
वाजे-वाजे हव्या भूत् ॥

प्र या महिम्ना महिनासु चेकिते द्युम्नेभिर् अन्या अपसाम् अपस्तमा ।
रथ इव बृहती विभ्वने कृतोपस्तुत्या चिकितुषा सरस्वती ॥

सरस्वत्य् अभि नो नेषि वस्यो माप स्फरीः पयसा मा न आ धक् ।
जुषस्व नः सख्या वेश्या च मा त्वत् क्षेत्राण्य् अरणानि गन्म ॥