ऋग्वेद · अध्याय 2.007

श्रेष्ठं यविष्ठ भारताग्ने द्युमन्तम् आ भर ।
वसो पुरुस्पृहं रयिम् ॥

मा नो अरातिर् ईशत देवस्य मर्त्यस्य च ।
पर्षि तस्या उत द्विषः ॥

विश्वा उत त्वया वयं धारा उदन्या इव ।
अति गाहेमहि द्विषः ॥

शुचिः पावक वन्द्यो ऽग्ने बृहद् वि रोचसे ।
त्वं घृतेभिर् आहुतः ॥

त्वं नो असि भारताग्ने वशाभिर् उक्षभिः ।
अष्टापदीभिर् आहुतः ॥

द्र्वन्नः सर्पिरासुतिः प्रत्नो होता वरेण्यः ।
सहसस् पुत्रो अद्भुतः ॥