ઋગ્વેદ · અધ્યાય 2.007

શ્રેષ્ઠં યવિષ્ઠ ભારતાગ્ને દ્યુમન્તમ્ આ ભર ।
વસો પુરુસ્પૃહં રયિમ્ ॥

મા નો અરાતિર્ ઈશત દેવસ્ય મર્ત્યસ્ય ચ ।
પર્ષિ તસ્યા ઉત દ્વિષઃ ॥

વિશ્વા ઉત ત્વયા વયં ધારા ઉદન્યા ઇવ ।
અતિ ગાહેમહિ દ્વિષઃ ॥

શુચિઃ પાવક વન્દ્યો ઽગ્ને બૃહદ્ વિ રોચસે ।
ત્વં ઘૃતેભિર્ આહુતઃ ॥

ત્વં નો અસિ ભારતાગ્ને વશાભિર્ ઉક્ષભિઃ ।
અષ્ટાપદીભિર્ આહુતઃ ॥

દ્ર્વન્નઃ સર્પિરાસુતિઃ પ્રત્નો હોતા વરેણ્યઃ ।
સહસસ્ પુત્રો અદ્ભુતઃ ॥