ऋग्वेद · अध्याय 10.105

कदा वसो स्तोत्रं हर्यत आव श्मशा रुधद् वाः ।
दीर्घं सुतं वाताप्याय ॥

हरी यस्य सुयुजा विव्रता वेर् अर्वन्तानु शेपा ।
उभा रजी न केशिना पतिर् दन् ॥

अप योर् इन्द्रः पापज आ मर्तो न शश्रमाणो बिभीवान् ।
शुभे यद् युयुजे तविषीवान् ॥

सचायोर् इन्द्रश् चर्कृष आँ उपानसः सपर्यन् ।
नदयोर् विव्रतयोः शूर इन्द्रः ॥

अधि यस् तस्थौ केशवन्ता व्यचस्वन्ता न पुष्ट्यै ।
वनोति शिप्राभ्यां शिप्रिणीवान् ॥

प्रास्तौद् ऋष्वौजा ऋष्वेभिस् ततक्ष शूरः शवसा ।
ऋभुर् न क्रतुभिर् मातरिश्वा ॥

वज्रं यश् चक्रे सुहनाय दस्यवे हिरीमशो हिरीमान् ।
अरुतहनुर् अद्भुतं न रजः ॥

अव नो वृजिना शिशीह्य् ऋचा वनेमानृचः ।
नाब्रह्मा यज्ञ ऋधग् जोषति त्वे ॥

ऊर्ध्वा यत् ते त्रेतिनी भूद् यज्ञस्य धूर्षु सद्मन् ।
सजूर् नावं स्वयशसं सचायोः ॥

श्रिये ते पृश्निर् उपसेचनी भूच् छ्रिये दर्विर् अरेपाः ।
यया स्वे पात्रे सिञ्चस उत् ॥

शतं वा यद् असुर्य प्रति त्वा सुमित्र इत्थास्तौद् दुर्मित्र इत्थास्तौत् ।
आवो यद् दस्युहत्ये कुत्सपुत्रम् प्रावो यद् दस्युहत्ये कुत्सवत्सम् ॥