ऋग्वेद · अध्याय 10.026

प्र ह्य् अच्छा मनीषाः स्पार्हा यन्ति नियुतः ।
प्र दस्रा नियुद्रथः पूषा अविष्टु माहिनः ॥

यस्य त्यन् महित्वं वाताप्यम् अयं जनः ।
विप्र आ वंसद् धीतिभिश् चिकेत सुष्टुतीनाम् ॥

स वेद सुष्टुतीनाम् इन्दुर् न पूषा वृषा ।
अभि प्सुरः प्रुषायति व्रजं न आ प्रुषायति ॥

मंसीमहि त्वा वयम् अस्माकं देव पूषन् ।
मतीनां च साधनं विप्राणां चाधवम् ॥

प्रत्यर्धिर् यज्ञानाम् अश्वहयो रथानाम् ।
ऋषिः स यो मनुर्हितो विप्रस्य यावयत्सखः ॥

आधीषमाणायाः पतिः शुचायाश् च शुचस्य च ।
वासोवायो ऽवीनाम् आ वासांसि मर्मृजत् ॥

इनो वाजानाम् पतिर् इनः पुष्टीनां सखा ।
प्र श्मश्रु हर्यतो दूधोद् वि वृथा यो अदाभ्यः ॥

आ ते रथस्य पूषन्न् अजा धुरं ववृत्युः ।
विश्वस्यार्थिनः सखा सनोजा अनपच्युतः ॥

अस्माकम् ऊर्जा रथम् पूषा अविष्टु माहिनः ।
भुवद् वाजानां वृध इमं नः शृणवद् धवम् ॥