ऋग्वेद · अध्याय 10.020

भद्रं नो अपि वातय मनः ॥

अग्निम् ईळे भुजां यविष्ठं शासा मित्रं दुर्धरीतुम् ।
यस्य धर्मन् स्व1र् एनीः सपर्यन्ति मातुर् ऊधः ॥

यम् आसा कृपनीळम् भासाकेतुं वर्धयन्ति ।
भ्राजते श्रेणिदन् ॥

अर्यो विशां गातुर् एति प्र यद् आनड् दिवो अन्तान् ।
कविर् अभ्रं दीद्यानः ॥

जुषद् धव्या मानुषस्योर्ध्वस् तस्थाव् ऋभ्वा यज्ञे ।
मिन्वन् सद्म पुर एति ॥

स हि क्षेमो हविर् यज्ञः श्रुष्टीद् अस्य गातुर् एति ।
अग्निं देवा वाशीमन्तम् ॥

यज्ञासाहं दुव इषे ऽग्निम् पूर्वस्य शेवस्य ।
अद्रेः सूनुम् आयुम् आहुः ॥

नरो ये के चास्मद् आ विश्वेत् ते वाम आ स्युः ।
अग्निं हविषा वर्धन्तः ॥

कृष्णः श्वेतो ऽरुषो यामो अस्य ब्रध्न ऋज्र उत शोणो यशस्वान् ।
हिरण्यरूपं जनिता जजान ॥

एवा ते अग्ने विमदो मनीषाम् ऊर्जो नपाद् अमृतेभिः सजोषाः ।
गिर आ वक्षत् सुमतीर् इयान इषम् ऊर्जं सुक्षितिं विश्वम् आभाः ॥