ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.020

ભદ્રં નો અપિ વાતય મનઃ ॥

અગ્નિમ્ ઈળે ભુજાં યવિષ્ઠં શાસા મિત્રં દુર્ધરીતુમ્ ।
યસ્ય ધર્મન્ સ્વ1ર્ એનીઃ સપર્યન્તિ માતુર્ ઊધઃ ॥

યમ્ આસા કૃપનીળમ્ ભાસાકેતું વર્ધયન્તિ ।
ભ્રાજતે શ્રેણિદન્ ॥

અર્યો વિશાં ગાતુર્ એતિ પ્ર યદ્ આનડ્ દિવો અન્તાન્ ।
કવિર્ અભ્રં દીદ્યાનઃ ॥

જુષદ્ ધવ્યા માનુષસ્યોર્ધ્વસ્ તસ્થાવ્ ઋભ્વા યજ્ઞે ।
મિન્વન્ સદ્મ પુર એતિ ॥

સ હિ ક્ષેમો હવિર્ યજ્ઞઃ શ્રુષ્ટીદ્ અસ્ય ગાતુર્ એતિ ।
અગ્નિં દેવા વાશીમન્તમ્ ॥

યજ્ઞાસાહં દુવ ઇષે ઽગ્નિમ્ પૂર્વસ્ય શેવસ્ય ।
અદ્રેઃ સૂનુમ્ આયુમ્ આહુઃ ॥

નરો યે કે ચાસ્મદ્ આ વિશ્વેત્ તે વામ આ સ્યુઃ ।
અગ્નિં હવિષા વર્ધન્તઃ ॥

કૃષ્ણઃ શ્વેતો ઽરુષો યામો અસ્ય બ્રધ્ન ઋજ્ર ઉત શોણો યશસ્વાન્ ।
હિરણ્યરૂપં જનિતા જજાન ॥

એવા તે અગ્ને વિમદો મનીષામ્ ઊર્જો નપાદ્ અમૃતેભિઃ સજોષાઃ ।
ગિર આ વક્ષત્ સુમતીર્ ઇયાન ઇષમ્ ઊર્જં સુક્ષિતિં વિશ્વમ્ આભાઃ ॥