ऋग्वेद · अध्याय 1.188

समिद्धो अद्य राजसि देवो देवैः सहस्रजित् ।
दूतो हव्या कविर् वह ॥

तनूनपाद् ऋतं यते मध्वा यज्ञः सम् अज्यते ।
दधत् सहस्रिणीर् इषः ॥

आजुह्वानो न ईड्यो देवाँ आ वक्षि यज्ञियान् ।
अग्ने सहस्रसा असि ॥

प्राचीनम् बर्हिर् ओजसा सहस्रवीरम् अस्तृणन् ।
यत्रादित्या विराजथ ॥

विराट् सम्राड् विभ्वीः प्रभ्वीर् बह्वीश् च भूयसीश् च याः ।
दुरो घृतान्य् अक्षरन् ॥

सुरुक्मे हि सुपेशसाधि श्रिया विराजतः ।
उषासाव् एह सीदताम् ॥

प्रथमा हि सुवाचसा होतारा दैव्या कवी ।
यज्ञं नो यक्षताम् इमम् ॥

भारतीळे सरस्वति या वः सर्वा उपब्रुवे ।
ता नश् चोदयत श्रिये ॥

त्वष्टा रूपाणि हि प्रभुः पशून् विश्वान् समानजे ।
तेषां नः स्फातिम् आ यज ॥

उप त्मन्या वनस्पते पाथो देवेभ्यः सृज ।
अग्निर् हव्यानि सिष्वदत् ॥

पुरोगा अग्निर् देवानां गायत्रेण सम् अज्यते ।
स्वाहाकृतीषु रोचते ॥