ऋग्वेद · अध्याय 1.086

मरुतो यस्य हि क्षये पाथा दिवो विमहसः ।
स सुगोपातमो जनः ॥

यज्ञैर् वा यज्ञवाहसो विप्रस्य वा मतीनाम् ।
मरुतः शृणुता हवम् ॥

उत वा यस्य वाजिनो ऽनु विप्रम् अतक्षत ।
स गन्ता गोमति व्रजे ॥

अस्य वीरस्य बर्हिषि सुतः सोमो दिविष्टिषु ।
उक्थम् मदश् च शस्यते ॥

अस्य श्रोषन्त्व् आ भुवो विश्वा यश् चर्षणीर् अभि ।
सूरं चित् सस्रुषीर् इषः ॥

पूर्वीभिर् हि ददाशिम शरद्भिर् मरुतो वयम् ।
अवोभिश् चर्षणीनाम् ॥

सुभगः स प्रयज्यवो मरुतो अस्तु मर्त्यः ।
यस्य प्रयांसि पर्षथ ॥

शशमानस्य वा नरः स्वेदस्य सत्यशवसः ।
विदा कामस्य वेनतः ॥

यूयं तत् सत्यशवस आविष् कर्त महित्वना ।
विध्यता विद्युता रक्षः ॥

गूहता गुह्यं तमो वि यात विश्वम् अत्रिणम् ।
ज्योतिष् कर्ता यद् उश्मसि ॥