ऋग्वेद · अध्याय 1.067

वनेषु जायुर् मर्तेषु मित्रो वृणीते श्रुष्टिं राजेवाजुर्यम् ॥

क्षेमो न साधुः क्रतुर् न भद्रो भुवत् स्वाधीर् होता हव्यवाट् ॥

हस्ते दधानो नृम्णा विश्वान्य् अमे देवान् धाद् गुहा निषीदन् ॥

विदन्तीम् अत्र नरो धियंधा हृदा यत् तष्टान् मन्त्राँ अशंसन् ॥

अजो न क्षां दाधार पृथिवीं तस्तम्भ द्याम् मन्त्रेभिः सत्यैः ॥

प्रिया पदानि पश्वो नि पाहि विश्वायुर् अग्ने गुहा गुहं गाः ॥

य ईं चिकेत गुहा भवन्तम् आ यः ससाद धाराम् ऋतस्य ॥

वि ये चृतन्त्य् ऋता सपन्त आद् इद् वसूनि प्र ववाचास्मै ॥

वि यो वीरुत्सु रोधन् महित्वोत प्रजा उत प्रसूष्व् अन्तः ॥

चित्तिर् अपां दमे विश्वायुः सद्मेव धीराः सम्माय चक्रुः ॥