ऋग्वेद · अध्याय 1.037

क्रीळं वः शर्धो मारुतम् अनर्वाणं रथेशुभम् ।
कण्वा अभि प्र गायत ॥

ये पृषतीभिर् ऋष्टिभिः साकं वाशीभिर् अञ्जिभिः ।
अजायन्त स्वभानवः ॥

इहेव शृण्व एषां कशा हस्तेषु यद् वदान् ।
नि यामञ् चित्रम् ऋञ्जते ॥

प्र वः शर्धाय घृष्वये त्वेषद्युम्नाय शुष्मिणे ।
देवत्तम् ब्रह्म गायत ॥

प्र शंसा गोष्व् अघ्न्यं क्रीळं यच् छर्धो मारुतम् ।
जम्भे रसस्य वावृधे ॥

को वो वर्षिष्ठ आ नरो दिवश् च ग्मश् च धूतयः ।
यत् सीम् अन्तं न धूनुथ ॥

नि वो यामाय मानुषो दध्र उग्राय मन्यवे ।
जिहीत पर्वतो गिरिः ॥

येषाम् अज्मेषु पृथिवी जुजुर्वाँ इव विश्पतिः ।
भिया यामेषु रेजते ॥

स्थिरं हि जानम् एषां वयो मातुर् निरेतवे ।
यत् सीम् अनु द्विता शवः ॥

उद् उ त्ये सूनवो गिरः काष्ठा अज्मेष्व् अत्नत ।
वाश्रा अभिज्ञु यातवे ॥

त्यं चिद् घा दीर्घम् पृथुम् मिहो नपातम् अमृध्रम् ।
प्र च्यावयन्ति यामभिः ॥

मरुतो यद् ध वो बलं जनाँ अचुच्यवीतन ।
गिरीँर् अचुच्यवीतन ॥

यद् ध यान्ति मरुतः सं ह ब्रुवते ऽध्वन्न् आ ।
शृणोति कश् चिद् एषाम् ॥

प्र यात शीभम् आशुभिः सन्ति कण्वेषु वो दुवः ।
तत्रो षु मादयाध्वै ॥

अस्ति हि ष्मा मदाय वः स्मसि ष्मा वयम् एषाम् ।
विश्वं चिद् आयुर् जीवसे ॥