ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.037

ક્રીળં વઃ શર્ધો મારુતમ્ અનર્વાણં રથેશુભમ્ ।
કણ્વા અભિ પ્ર ગાયત ॥

યે પૃષતીભિર્ ઋષ્ટિભિઃ સાકં વાશીભિર્ અઞ્જિભિઃ ।
અજાયન્ત સ્વભાનવઃ ॥

ઇહેવ શૃણ્વ એષાં કશા હસ્તેષુ યદ્ વદાન્ ।
નિ યામઞ્ ચિત્રમ્ ઋઞ્જતે ॥

પ્ર વઃ શર્ધાય ઘૃષ્વયે ત્વેષદ્યુમ્નાય શુષ્મિણે ।
દેવત્તમ્ બ્રહ્મ ગાયત ॥

પ્ર શંસા ગોષ્વ્ અઘ્ન્યં ક્રીળં યચ્ છર્ધો મારુતમ્ ।
જમ્ભે રસસ્ય વાવૃધે ॥

કો વો વર્ષિષ્ઠ આ નરો દિવશ્ ચ ગ્મશ્ ચ ધૂતયઃ ।
યત્ સીમ્ અન્તં ન ધૂનુથ ॥

નિ વો યામાય માનુષો દધ્ર ઉગ્રાય મન્યવે ।
જિહીત પર્વતો ગિરિઃ ॥

યેષામ્ અજ્મેષુ પૃથિવી જુજુર્વાઁ ઇવ વિશ્પતિઃ ।
ભિયા યામેષુ રેજતે ॥

સ્થિરં હિ જાનમ્ એષાં વયો માતુર્ નિરેતવે ।
યત્ સીમ્ અનુ દ્વિતા શવઃ ॥

ઉદ્ ઉ ત્યે સૂનવો ગિરઃ કાષ્ઠા અજ્મેષ્વ્ અત્નત ।
વાશ્રા અભિજ્ઞુ યાતવે ॥

ત્યં ચિદ્ ઘા દીર્ઘમ્ પૃથુમ્ મિહો નપાતમ્ અમૃધ્રમ્ ।
પ્ર ચ્યાવયન્તિ યામભિઃ ॥

મરુતો યદ્ ધ વો બલં જનાઁ અચુચ્યવીતન ।
ગિરીઁર્ અચુચ્યવીતન ॥

યદ્ ધ યાન્તિ મરુતઃ સં હ બ્રુવતે ઽધ્વન્ન્ આ ।
શૃણોતિ કશ્ ચિદ્ એષામ્ ॥

પ્ર યાત શીભમ્ આશુભિઃ સન્તિ કણ્વેષુ વો દુવઃ ।
તત્રો ષુ માદયાધ્વૈ ॥

અસ્તિ હિ ષ્મા મદાય વઃ સ્મસિ ષ્મા વયમ્ એષામ્ ।
વિશ્વં ચિદ્ આયુર્ જીવસે ॥