रामायण · अध्याय 7.077

तथा वृत्रवधं सर्वम् अखिलेन स लक्ष्मणः
कथयित्वा नरश्रेष्ठः कथाशेषम् उपाक्रमत्

ततो हते महावीर्ये वृत्रे देवभयंकरे
ब्रह्महत्यावृतः शक्रः संज्ञां लेभे न वृत्रहा

सो ऽन्तम् आश्रित्य लोकानां नष्टसंज्ञो विचेतनः
कालं तत्रावसत् कं चिद् वेष्टमानो यथोरगः

अथ नष्टे सहस्राक्षे उद्विग्नम् अभवज् जगत्
भूमिश् च ध्वस्तसंकाशा निःस्नेहा शुष्ककानना

निःस्रोतसश् चाम्बुवाहा ह्रदाश् च सरितस् तथा
संक्षोभश् चैव सत्त्वानाम् अनावृष्टिकृतो ऽभवत्

क्षीयमाणे तु लोके ऽस्मिन् संभ्रान्तमनसः सुराः
यद् उक्तं विष्णुना पूर्वं तं यज्ञं समुपानयन्

ततः सर्वे सुरगणाः सोपाध्यायाः सहर्षिभिः
तं देशं सहिता जग्मुर् यत्रेन्द्रो भयमोहितः

ते तु दृष्ट्वा सहस्राक्षं मोहितं ब्रह्महत्यया
तं पुरस्कृत्य देवेशम् अश्वमेधं प्रचक्रिरे

ततो ऽश्वमेधः सुमहान् महेन्द्रस्य महात्मनः
ववृधे ब्रह्महत्यायाः पावनार्थं नरेश्वर

ततो यज्ञसमाप्तौ तु ब्रह्महत्या महात्मनः
अभिगम्याब्रवीद् वाक्यं क्व मे स्थानं विधास्यथ

ते ताम् ऊचुस् ततो देवास् तुष्टाः प्रीतिसमन्विताः
चतुर्धा विभजात्मानम् आत्मनैव दुरासदे

देवानां भाषितं श्रुत्वा ब्रह्महत्या महात्मनाम्
संनिधौ स्थानम् अन्यत्र वरयाम् आस दुर्वसा

एकेनांशेन वत्स्यामि पूर्णोदासु नदीषु वै
द्वितीयेन तु वृक्षेषु सत्यम् एतद् ब्रवीमि वः

यो ऽयम् अंशस् तृतीयो मे स्त्रीषु यौवनशालिषु
त्रिरात्रं दर्पपर्णासु वसिष्ये दर्पघातिनी

हन्तारो ब्राह्मणान् ये तु प्रेक्षापूर्वम् अदूषकान्
तांश् चतुर्थेन भागेन संश्रयिष्ये सुरर्षभाः

प्रत्यूचुस् तां ततो देवा यथा वदसि दुर्वसे
तथा भवतु तत् सर्वं साधयस्व यथेप्सितम्

ततः प्रीत्यान्विता देवाः सहस्राक्षं ववन्दिरे
विज्वरः पूतपाप्मा च वासवः समपद्यत

प्रशान्तं च जगत् सर्वं सहस्राक्षे प्रतिष्ठते
यज्ञं चाद्भुतसंकाशं तदा शक्रो ऽभ्यपूजयत्

ईदृशो ह्य् अश्वमेधस्य प्रभावो रघुनन्दन
यजस्व सुमहाभाग हयमेधेन पार्थिव