रामायण · अध्याय 7.073

ऋषेर् वचनम् आज्ञाय रामः संध्याम् उपासितुम्
उपाक्रामत् सरः पुण्यम् अप्सरोभिर् निषेवितम्

तत्रोदकम् उपस्पृष्श्य संध्याम् अन्वास्य पश्चिमाम्
आश्रमं प्राविशद् रामः कुम्भयोनेर् महात्मनः

अस्यागस्त्यो बहुगुणं फलमूलं तथौषधीः
शाकानि च पवित्राणि भोजनार्थम् अकल्पयत्

स भुक्तवान् नरश्रेष्ठस् तद् अन्नम् अमृतोपमम्
प्रीतश् च परितुष्टश् च तां रात्रिं समुपावसत्

प्रभाते काल्यम् उत्थाय कृत्वाह्निकम् अरिंदमः
ऋषिं समभिचक्राम गमनाय रघूत्तमः

अभिवाद्याब्रवीद् रामो महर्षिं कुम्भसंभवम्
आपृच्छे त्वां गमिष्यामि माम् अनुज्ञातुम् अर्हसि

धन्यो ऽस्म्य् अनुगृहीतो ऽस्मि दर्शनेन महात्मनः
द्रष्टुं चैवागमिष्यामि पावनार्थम् इहात्मनः

तथा वदति काकुत्स्थे वाक्यम् अद्भुतदर्शनम्
उवाच परमप्रीतो धर्मनेत्रस् तपोधनः

अत्यद्भुतम् इदं वाक्यं तव राम शुभाक्षरम्
पावनः सर्वलोकानां त्वम् एव रघुनन्दन

मुहूर्तम् अपि राम त्वां ये नु पश्यन्ति के चन
पाविताः स्वर्गभूतास् ते पूज्यन्ते दिवि दैवतैः

ये च त्वां घोरचक्षुर्भिर् ईक्षन्ते प्राणिनो भुवि
हतास् ते यमदण्डेन सद्यो निरयगामिनः

गच्छ चारिष्टम् अव्यग्रः पन्थानम् अकुतोभयम्
प्रशाधि राज्यं धर्मेण गतिर् हि जगतो भवान्

एवम् उक्तस् तु मुनिना प्राञ्जलिः प्र्पग्रहो नृपः
अभ्यवादयत प्राज्ञस् तम् ऋषिं पुण्यशीलिनम्

अभिवाद्य मुनिश्रेष्ठं तांश् च सर्वांस् तपोधनान्
अध्यारोहत् तद् अव्यग्रः पुष्पकं हेमभूषितम्

तं प्रयान्तं मुनिगणा आशीर्वादैः समन्ततः
अपूजयन् महेन्द्राभं सहस्राक्षम् इवामराः

स्वस्थः स ददृशे रामः पुष्पके हेमभूषिते
शशी मेघसमीपस्थो यथा जलधरागमे

ततो ऽर्धदिवसे प्राप्ते पूज्यमानस् ततस् ततः
अयोध्यां प्राप्य काकुत्स्थो विमानाद् अवरोहत

ततो विसृज्य रुचिरं पुष्पकं कामगामिनम्
कक्ष्यान्तरविनिक्षिप्तं द्वाःस्थं रामो ऽब्रवीद् वचः

लक्ष्मणं भरतं चैव गत्वा तौ लघुविक्रमौ
ममागमनम् आख्याय शब्दापय च मां चिरम्