रामायण · अध्याय 7.063

ततो द्वादशमे वर्षे शत्रुघ्नो रामपालिताम्
अयोध्यां चकमे गन्तुम् अल्पभृत्यबलानुगः

मन्त्रिणो बलमुख्यांश् च निवर्त्य च पुरोधसं
जगाम रथमुख्येन हययुक्तेन भास्वता

स गत्वा गणितान् वासान् सप्ताष्टौ रघुनन्दनः
अयोध्याम् अगमत् तूर्णं राघवोत्सुकदर्शनः

स प्रविश्य पुरीं रम्यां श्रीमान् इक्ष्वाकुनन्दनः
प्रविवेश महाबाहुर् यत्र रामो महाद्युतिः

सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तम् इव तेजसा
उवाच प्राञ्जलिर् भूत्वा रामं सत्यपराक्रमम्

यद् आज्ञप्तं महाराज सर्वं तत् कृतवान् अहम्
हतः स लवणः पापः पुरी सा च निवेशिता

द्वादशं च गतं वर्षं त्वां विना रघुनन्दन
नोत्सहेयम् अहं वस्तुं त्वया विरहितो नृप

स मे प्रसादं काकुत्स्थ कुरुष्वामितविक्रम
मातृहीनो यथा वत्सस् त्वां विना प्रवसाम्य् अहम्

एवं ब्रुवाणं शत्रुघ्नं परिष्वज्येदम् अब्रवीत्
मा विषादं कृथा वीर नैतत् क्षत्रिय चेष्टितम्

नावसीदन्ति राजानो विप्रवासेषु राघव
प्रजाश् च परिपाल्या हि क्षत्रधर्मेण राघव

काले काले च मां वीर अयोध्याम् अवलोकितुम्
आगच्छ त्वं नरश्रेष्ठ गन्तासि च पुरं तव

ममापि त्वं सुदयितः प्राणैर् अपि न संशयः
अवश्यं करणीयं च राज्यस्य परिपालनम्

तस्मात् त्वं वस काकुत्स्थ पञ्चरात्रं मया सह
ऊर्ध्वं गन्तासि मधुरां सभृत्यबलवाहनः

रामस्यैतद् वचः श्रुत्वा धर्मयुक्तं मनोऽनुगम्
शत्रुघ्नो दीनया वाचा बाढम् इत्य् एव चाब्रवीत्

स पञ्चरात्रं काकुत्स्थो राघवस्य यथाज्ञया
उष्य तत्र महेष्वासो गमनायोपचक्रमे

आमन्त्र्य तु महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम्
भरतं लक्ष्मणं चैव महारथम् उपारुहत्

दूरं ताभ्याम् अनुगतो लक्ष्मणेन महात्मना
भरतेन च शत्रुघ्नो जगामाशु पुरीं तदा