रामायण · अध्याय 7.054

तथोक्ते तान् ऋषीन् रामः प्रत्युवाच कृताञ्जलिः
किमाहारः किमाचारो लवणः क्व च वर्तते

राघवस्य वचः श्रुत्वा ऋषयः सर्व एव ते
ततो निवेदयाम् आसुर् लवणो ववृधे यथा

आहारः सर्वसत्त्वानि विशेषेण च तापसाः
आचारो रौद्रता नित्यं वासो मधुवने सदा

हत्वा दशसहस्राणि सिंहव्याघ्रमृगद्विपान्
मानुषांश् चैव कुरुते नित्यम् आहारम् आह्निकम्

ततो ऽपराणि सत्त्वानि खादते स महाबलः
संहारे समनुप्राप्ते व्यादितास्य इवान्तकः

तच् छ्रुत्वा राघवो वाक्यम् उवाच स महामुनीन्
घातयिष्यामि तद् रक्षो व्यपगच्छतु वो भयम्

तथा तेषां प्रतिज्ञाय मुनीनाम् उग्रतेजसाम्
स भ्रातॄन् सहितान् सर्वान् उवाच रघुनन्दनः

को हन्ता लवणं वीराः कस्यांशः स विधीयताम्
भरतस्य महाबाहोः शत्रुघ्नस्याथ वा पुनः

राघवेणैवम् उक्तस् तु भरतो वाक्यम् अब्रवीत्
अहम् एनं वधिष्यामि ममांशः स विधीयताम्

भरतस्य वचः श्रुत्वा शौर्यवीर्यसमन्वितम्
लक्ष्मणावरजस् तस्थौ हित्वा सौवर्णम् आसनम्

शत्रुघ्नस् त्व् अब्रवीद् वाक्यं प्रणिपत्य नराधिपम्
कृतकर्मा महाबाहुर् मध्यमो रघुनन्दनः

आर्येण हि पुरा शून्या अयोध्या रक्षिता पुरी
संतापं हृदये कृत्वा आर्यस्यागमनं प्रति

दुःखानि च बहूनीह अनुभूतानि पार्थिव
शयानो दुःखशय्यासु नन्दिग्रामे महात्मना

फलमूलाशनो भूत्वा जटाचीरधरस् तथा
अनुभूयेदृशं दुःखम् एष राघवनन्दनः
प्रेष्ये मयि स्थिते राजन् न भूयः क्लेशम् आप्नुयात्

तथा ब्रुवति शत्रुघ्ने राघवः पुनर् अब्रवीत्
एवं भवतु काकुत्स्थ क्रियतां मम शासनम्

राज्ये त्वाम् अभिषेक्ष्यामि मधोस् तु नगरे शुभे
निवेशय महाबाहो भरतं यद्य् अवेक्षसे

शूरस् त्वं कृतविद्यश् च समर्थः संनिवेशने
नगरं मधुना जुष्टं तथा जनपदाञ् शुभान्

यो हि वंशं समुत्पाट्य पार्थिवस्य पुनः क्षये
न विधत्ते नृपं तत्र नरकं स निगच्छति

स त्वं हत्वा मधुसुतं लवणं पापनिश्चयम्
राज्यं प्रशाधि धर्मेण वाक्यं मे यद्य् अवेक्षसे

उत्तरं च न वक्तव्यं शूर वाक्यान्तरे मम
बालेन पूर्वजस्याज्ञा कर्तव्या नात्र संशयः

अभिषेकं च काकुत्स्थ प्रतीच्छस्व मयोद्यतम्
वसिष्ठप्रमुखैर् विप्रैर् विधिमन्त्रपुरस्कृतम्