रामायण · अध्याय 7.040

विसृज्य च महाबाहुर् ऋक्षवानरराक्षसान्
भ्रातृभिः सहितो रामः प्रमुमोद सुखी सुखम्

अथापराह्णसमये भ्रातृभिः सह राघवः
शुश्राव मधुरां वाणीम् अन्तरिक्षात् प्रभाषिताम्

सौम्य राम निरीक्षस्व सौम्येन वदनेन माम्
कैलासशिखरात् प्राप्तं विद्धि मां पुष्करं प्रभो

तव शासनम् आज्ञाय गतो ऽस्मि धनदं प्रति
उपस्थातुं नरश्रेष्ठ स च मां प्रत्यभाषत

निर्जितस् त्वं नरेन्द्रेण राघवेण महात्मना
निहत्य युधि दुर्धर्षं रावणं राक्षसाधिपम्

ममापि परमा प्रीतिर् हते तस्मिन् दुरात्मनि
रावणे सगणे सौम्य सपुत्रामात्यबान्धवे

स त्वं रामेण लङ्कायां निर्जितः परमात्मना
वह सौम्य तम् एव त्वम् अहम् आज्ञापयामि ते

एष मे परमः कामो यत् त्वं राघवनन्दनम्
वहेर् लोकस्य संयानं गच्छस्व विगतज्वरः

तच्छासनम् अहं ज्ञात्वा धनदस्य महात्मनः
त्वत्सकाशं पुनः प्राप्तः स एवं प्रतिगृह्ण माम्

बाढम् इत्य् एव काकुत्स्थः पुष्पकं समपूजयत्
लाजाक्षतैश् च पुष्पैश् च गन्धैश् च सुसुगन्धिभिः

गम्यतां च यथाकामम् आगच्छेस् त्वं यदा स्मरे
एवम् अस्त्व् इति रामेण विसृष्टः पुष्पकः पुनः
अभिप्रेतां दिशं प्रायात् पुष्पकः पुष्पभूषितः

एवम् अन्तर्हिते तस्मिन् पुष्पके विविधात्मनि
भरतः प्राञ्जलिर् वाक्यम् उवाच रघुनन्दनम्

अत्यद्भुतानि दृश्यन्ते त्वयि राज्यं प्रशासति
अमानुषाणां सत्त्वानां व्याहृतानि मुहुर् मुहुः

अनामयाच् च मर्त्यानां साग्रो मासो गतो ह्य् अयम्
जीर्णानाम् अपि सत्त्वानां मृत्युर् नायाति राघव

पुत्रान् नार्यः प्रसूयन्ते वपुष्मन्तश् च मानवाः
हर्षश् चाभ्यधिको राजञ् जनस्य पुरवासिनः

काले च वासवो वर्षं पातयत्य् अमृतोपमम्
वायवश् चापि वायन्ते स्पर्शवन्तः सुखप्रदाः

ईदृशो नश् चिरं राजा भवत्व् इति नरेश्वर
कथयन्ति पुरे पौरा जना जनपदेषु च

एता वाचः सुमधुरा भरतेन समीरिताः
श्रुत्वा रामो मुदा युक्तः प्रमुमोद सुखी सुखम्