रामायण · अध्याय 6.112

पूर्णे चतुर्दशे वर्षे पञ्चभ्यां लक्ष्मणाग्रजः
भरद्वाजाश्रमं प्राप्य ववन्दे नियतो मुनिम्

सो ऽपृच्छद् अभिवाद्यैनं भरद्वाजं तपोधनम्
शृणोषि क चिद् भगवन् सुभिक्षानामयं पुरे
कच्चिच् च युक्तो भरतो जीवन्त्य् अपि च मातरः

एवम् उक्तस् तु रामेण भरद्वाजो महामुनिः
प्रत्युवाच रघुश्रेष्ठं स्मितपूर्वं प्रहृष्टवत्

पङ्कदिग्धस् तु भरतो जटिलस् त्वां प्रतीक्षते
पादुके ते पुरस्कृत्य सर्वं च कुशलं गृहे

त्वां पुरा चीरवसनं प्रविशन्तं महावनम्
स्त्रीतृतीयं च्युतं राज्याद् धर्मकामं च केवलम्

पदातिं त्यक्तसर्वस्वं पितुर् वचनकारिणम्
स्वर्गभोगैः परित्यक्तं स्वर्गच्युतम् इवामरम्

दृष्ट्वा तु करुणा पूर्वं ममासीत् समितिंजय
कैकेयीवचने युक्तं वन्यमूलफलाशनम्

साम्प्रतं सुसमृद्धार्थं समित्रगणबान्धवम्
समीक्ष्य विजितारिं त्वां मम प्रीतिर् अनुत्तमा

सर्वं च सुखदुःखं ते विदितं मम राघव
यत् त्वया विपुलं प्राप्तं जनस्थानवधादिकम्

ब्राह्मणार्थे नियुक्तस्य रक्षतः सर्वतापसान्
मारीचदर्शनं चैव सीतोन्मथनम् एव च

कबन्धदर्शनं चैव पम्पाभिगमनं तथा
सुग्रीवेण च ते सख्यं यच् च वाली हतस् त्वया

मार्गणं चैव वैदेह्याः कर्म वातात्मजस्य च
विदितायां च वैदेह्यां नलसेतुर् यथा कृतः
यथा च दीपिता लङ्का प्रहृष्टैर् हरियूथपैः

सपुत्रबान्धवामात्यः सबलः सह वाहनः
यथा च निहतः संख्ये रावणो देवकण्टकः

समागमश् च त्रिदशैर् यथादत्तश् च ते वरः
सर्वं ममैतद् विदितं तपसा धर्मवत्सल

अहम् अप्य् अत्र ते दद्मि वरं शस्त्रभृतां वर
अर्घ्यं प्रतिगृहाणेदम् अयोध्यां श्वो गमिष्यसि

तस्य तच् छिरसा वाक्यं प्रतिगृह्य नृपात्मजः
बाढम् इत्य् एव संहृष्टः श्रीमान् वरम् अयाचत

अकालफलिनो वृक्षाः सर्वे चापि मधुस्रवाः
भवन्तु मार्गे भगवन्न् अयोध्यां प्रति गच्छतः

निष्फलाः फलिनश् चासन् विपुष्पाः पुष्पशालिनः
शुष्काः समग्रपत्रास् ते नगाश् चैव मधुस्रवाः