रामायण · अध्याय 6.108

प्रतिप्रयाते काकुत्स्थे महेन्द्रः पाकशासनः
अब्रवीत् परमप्रीतो राघवं प्राञ्जलिं स्थितम्

अमोघं दर्शनं राम तवास्माकं परंतप
प्रीतियुक्तो ऽस्मि तेन त्वं ब्रूहि यन् मनसेच्छसि

एवम् उक्तस् तु काकुत्स्थः प्रत्युवाच कृताञ्जलिः
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा सीतया चापि भार्यया

यदि प्रीतिः समुत्पन्ना मयि सर्वसुरेश्वर
वक्ष्यामि कुरु मे सत्यं वचनं वदतां वर

मम हेतोः पराक्रान्ता ये गता यमसादनम्
ते सर्वे जीवितं प्राप्य समुत्तिष्ठन्तु वानराः

मत्प्रियेष्व् अभिरक्ताश् च न मृत्युं गणयन्ति च
त्वत्प्रसादात् समेयुस् ते वरम् एतद् अहं वृणे

नीरुजान् निर्व्रणांश् चैव संपन्नबलपौरुषान्
गोलाङ्गूलांस् तथैवर्क्षान् द्रष्टुम् इच्छामि मानद

अकाले चापि मुख्यानि मूलानि च फलानि च
नद्यश् च विमलास् तत्र तिष्ठेयुर् यत्र वानराः

श्रुत्वा तु वचनं तस्य राघवस्य महात्मनः
महेन्द्रः प्रत्युवाचेदं वचनं प्रीतिलक्षणम्

महान् अयं वरस् तात त्वयोक्तो रघुनन्दन
समुत्थास्यन्ति हरयः सुप्ता निद्राक्षये यथा

सुहृद्भिर् बान्धवैश् चैव ज्ञातिभिः स्वजनेन च
सर्व एव समेष्यन्ति संयुक्ताः परया मुदा

अकाले पुष्पशबलाः फलवन्तश् च पादपाः
भविष्यन्ति महेष्वास नद्यश् च सलिलायुताः

सव्रणैः प्रथमं गात्रैः संवृतैर् निव्रणैः पुनः
बभूवुर् वानराः सर्वे किम् एतद् इति विस्मितः

काकुत्स्थं परिपूर्णार्थं दृष्ट्वा सर्वे सुरोत्तमाः
ऊचुस् ते प्रथमं स्तुत्वा स्तवार्हं सहलक्ष्मणम्

गच्छायोध्याम् इतो वीर विसर्जय च वानरान्
मैथिलीं सान्त्वयस्वैनाम् अनुरक्तां तपस्विनीम्

भ्रातरं पश्य भरतं त्वच्छोकाद् व्रतचारिणम्
अभिषेचय चात्मानं पौरान् गत्वा प्रहर्षय

एवम् उक्त्वा तम् आमन्त्र्य रामं सौमित्रिणा सह
विमानैः सूर्यसंकाशैर् हृष्टा जग्मुः सुरा दिवम्

अभिवाद्य च काकुत्स्थः सर्वांस् तांस् त्रिदशोत्तमान्
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा वासम् आज्ञापयत् तदा

ततस् तु सा लक्ष्मणरामपालिता महाचमूर् हृष्टजना यशस्विनी
श्रिया ज्वलन्ती विरराज सर्वतो निशाप्रणीतेव हि शीतरश्मिना