रामायण · अध्याय 6.104

एवम् उक्ता तु वैदेही परुषं लोमहर्षणम्
राघवेण सरोषेण भृशं प्रव्यथिताभवत्

सा तद् अश्रुतपूर्वं हि जने महति मैथिली
श्रुत्वा भर्तृवचो रूक्षं लज्जया व्रीडिताभवत्

प्रविशन्तीव गात्राणि स्वान्य् एव जनकात्मजा
वाक्शल्यैस् तैः सशल्येव भृशम् अश्रूण्य् अवर्तयत्

ततो बाष्पपरिक्लिष्टं प्रमार्जन्ती स्वम् आननम्
शनैर् गद्गदया वाचा भर्तारम् इदम् अब्रवीत्

किं माम् असदृशं वाक्यम् ईदृशं श्रोत्रदारुणम्
रूक्षं श्रावयसे वीर प्राकृतः प्राकृताम् इव

न तथास्मि महाबाहो यथा त्वम् अवगच्छसि
प्रत्ययं गच्छ मे स्वेन चारित्रेणैव ते शपे

पृथक् स्त्रीणां प्रचारेण जातिं त्वं परिशङ्कसे
परित्यजेमां शङ्कां तु यदि ते ऽहं परीक्षिता

यद्य् अहं गात्रसंस्पर्शं गतास्मि विवशा प्रभो
कामकारो न मे तत्र दैवं तत्रापराध्यति

मदधीनं तु यत् तन् मे हृदयं त्वयि वर्तते
पराधीनेषु गात्रेषु किं करिष्याम्य् अनीश्वरा

सहसंवृद्धभावाच् च संसर्गेण च मानद
यद्य् अहं ते न विज्ञाता हता तेनास्मि शाश्वतम्

प्रेषितस् ते यदा वीरो हनूमान् अवलोककः
लङ्कास्थाहं त्वया वीर किं तदा न विसर्जिता

प्रत्यक्षं वानरेन्द्रस्य त्वद्वाक्यसमनन्तरम्
त्वया संत्यक्तया वीर त्यक्तं स्याज् जीवितं मया

न वृथा ते श्रमो ऽयं स्यात् संशये न्यस्य जीवितम्
सुहृज्जनपरिक्लेशो न चायं निष्फलस् तव

त्वया तु नरशार्दूल क्रोधम् एवानुवर्तता
लघुनेव मनुष्येण स्त्रीत्वम् एव पुरस्कृतम्

अपदेशेन जनकान् नोत्पत्तिर् वसुधातलात्
मम वृत्तं च वृत्तज्ञ बहु ते न पुरस्कृतम्

न प्रमाणीकृतः पाणिर् बाल्ये बालेन पीडितः
मम भक्तिश् च शीलं च सर्वं ते पृष्ठतः कृतम्

एवं ब्रुवाणा रुदती बाष्पगद्गदभाषिणी
अब्रवील् लक्ष्मणं सीता दीनं ध्यानपरं स्थितम्

चितां मे कुरु सौमित्रे व्यसनस्यास्य भेषजम्
मिथ्यापवादोपहता नाहं जीवितुम् उत्सहे

अप्रीतस्य गुणैर् भर्तुस् त्यक्तया जनसंसदि
या क्षमा मे गतिर् गन्तुं प्रवेक्ष्ये हव्यवाहनम्

एवम् उक्तस् तु वैदेह्या लक्ष्मणः परवीरहा
अमर्षवशम् आपन्नो राघवाननम् ऐक्षत

स विज्ञाय मनश्छन्दं रामस्याकारसूचितम्
चितां चकार सौमित्रिर् मते रामस्य वीर्यवान्

अधोमुखं ततो रामं शनैः कृत्वा प्रदक्षिणम्
उपासर्पत वैदेही दीप्यमानं हुताशनम्

प्रणम्य देवताभ्यश् च ब्राह्मणेभ्यश् च मैथिली
बद्धाञ्जलिपुटा चेदम् उवाचाग्निसमीपतः

यथा मे हृदयं नित्यं नापसर्पति राघवात्
तथा लोकस्य साक्षी मां सर्वतः पातु पावकः

एवम् उक्त्वा तु वैदेही परिक्रम्य हुताशनम्
विवेश ज्वलनं दीप्तं निःसङ्गेनान्तरात्मना

जनः स सुमहांस् तत्र बालवृद्धसमाकुलः
ददर्श मैथिलीं तत्र प्रविशन्तीं हुताशनम्

तस्याम् अग्निं विशन्त्यां तु हाहेति विपुलः स्वनः
रक्षसां वानराणां च संबभूवाद्भुतोपमः