रामायण · अध्याय 6.091

तस्य क्रुद्धस्य वदनं दृष्ट्वा रामस्य धीमतः
सर्वभूतानि वित्रेषुः प्राकम्पत च मेदिनी

सिंहशार्दूलवाञ् शैलः संचचालाचलद्रुमः
बभूव चापि क्षुभितः समुद्रः सरितां पतिः

खगाश् च खरनिर्घोषा गगने परुषस्वनाः
औत्पातिका विनर्दन्तः समन्तात् परिचक्रमुः

रामं दृष्ट्वा सुसंक्रुद्धम् उत्पातांश् च सुदारुणान्
वित्रेषुः सर्वभूतानि रावणस्याविशद् भयम्

विमानस्थास् तदा देवा गन्धर्वाश् च महोरगाः
ऋषिदानवदैत्याश् च गरुत्मन्तश् च खेचराः

ददृशुस् ते तदा युद्धं लोकसंवर्तसंस्थितम्
नानाप्रहरणैर् भीमैः शूरयोः संप्रयुध्यतोः

ऊचुः सुरासुराः सर्वे तदा विग्रहम् आगताः
प्रेक्षमाणा महायुद्धं वाक्यं भक्त्या प्रहृष्टवत्

दशग्रीवं जयेत्य् आहुर् असुराः समवस्थिताः
देवा रामम् अथोचुस् ते त्वं जयेति पुनः पुनः

एतस्मिन्न् अन्तरे क्रोधाद् राघवस्य स रावणः
प्रहर्तुकामो दुष्टात्मा स्पृशन् प्रहरणं महत्

वज्रसारं महानादं सर्वशत्रुनिबर्हणम्
शैलशृङ्गनिभैः कूटैश् चितं दृष्टिभयावहम्

सधूमम् इव तीक्ष्णाग्रं युगान्ताग्निचयोपमम्
अतिरौद्रम् अनासाद्यं कालेनापि दुरासदम्

त्रासनं सर्वभूतानां दारणं भेदनं तथा
प्रदीप्त इव रोषेण शूलं जग्राह रावणः

तच् छूलं परमक्रुद्धो मध्ये जग्राह वीर्यवान्
अनेकैः समरे शूरै राक्षसैः परिवारितः

समुद्यम्य महाकायो ननाद युधि भैरवम्
संरक्तनयनो रोषात् स्वसैन्यम् अभिहर्षयन्

पृथिवीं चान्तरिक्षं च दिशश् च प्रदिशस् तथा
प्राकम्पयत् तदा शब्दो राक्षसेन्द्रस्य दारुणः

अतिनादस्य नादेन तेन तस्य दुरात्मनः
सर्वभूतानि वित्रेषुः सागरश् च प्रचुक्षुभे

स गृहीत्वा महावीर्यः शूलं तद् रावणो महत्
विनद्य सुमहानादं रामं परुषम् अब्रवीत्

शूलो ऽयं वज्रसारस् ते राम रोषान् मयोद्यतः
तव भ्रातृसहायस्य सद्यः प्राणान् हरिष्यति

रक्षसाम् अद्य शूराणां निहतानां चमूमुखे
त्वां निहत्य रणश्लाघिन् करोमि तरसा समम्

तिष्ठेदानीं निहन्मि त्वाम् एष शूलेन राघव
एवम् उक्त्वा स चिक्षेप तच् छूलं राक्षसाधिपः

आपतन्तं शरौघेण वारयाम् आस राघवः
उत्पतन्तं युगान्ताग्निं जलौघैर् इव वासवः

निर्ददाह स तान् बाणान् रामकार्मुकनिःसृतान्
रावणस्य महाशूलः पतंगान् इव पावकः

तान् दृष्ट्वा भस्मसाद् भूताञ् शूलसंस्पर्शचूर्णितान्
सायकान् अन्तरिक्षस्थान् राघवः क्रोधम् आहरत्

स तां मातलिनानीतां शक्तिं वासवनिर्मिताम्
जग्राह परमक्रुद्धो राघवो रघुनन्दनः

सा तोलिता बलवता शक्तिर् घण्टाकृतस्वना
नभः प्रज्वालयाम् आस युगान्तोल्केव सप्रभा

सा क्षिप्ता राक्षसेन्द्रस्य तस्मिञ् शूले पपात ह
भिन्नः शक्त्या महाञ् शूलो निपपात गतद्युतिः

निर्बिभेद ततो बाणैर् हयान् अस्य महाजवान्
रामस् तीक्ष्णैर् महावेगैर् वज्रकल्पैः शितैः शरैः

निर्बिभेदोरसि तदा रावणं निशितैः शरैः
राघवः परमायत्तो ललाटे पत्रिभिस् त्रिभिः

स शरैर् भिन्नसर्वाङ्गो गात्रप्रस्रुतशोणितः
राक्षसेन्द्रः समूहस्थः फुल्लाशोक इवाबभौ

स रामबाणैर् अतिविद्धगात्रो निशाचरेन्द्रः क्षतजार्द्रगात्रः
जगाम खेदं च समाजमध्ये क्रोधं च चक्रे सुभृशं तदानीम्