रामायण · अध्याय 6.037

प्रतिप्रविष्टे लङ्कां तु कृतार्थे रावणात्मजे
राघवं परिवार्यार्ता ररक्षुर् वानरर्षभाः

हनूमान् अङ्गदो नीलः सुषेणः कुमुदो नलः
गजो गवाक्षो गवयः शरभो गन्धमादनः

जाम्बवान् ऋषभः सुन्दो रम्भः शतबलिः पृथुः
व्यूढानीकाश् च यत्ताश् च द्रुमान् आदाय सर्वतः

वीक्षमाणा दिशः सर्वास् तिर्यग् ऊर्ध्वं च वानराः
तृणेष्व् अपि च चेष्टत्सु राक्षसा इति मेनिरे

रावणश् चापि संहृष्टो विसृज्येन्द्रजितं सुतम्
आजुहाव ततः सीता रक्षणी राक्षसीस् तदा

राक्षस्यस् त्रिजटा चापि शासनात् तम् उपस्थिताः
ता उवाच ततो हृष्टो राक्षसी राक्षसेश्वरः

हताव् इन्द्रजिताख्यात वैदेह्या रामलक्ष्मणौ
पुष्पकं च समारोप्य दर्शयध्वं हतौ रणे

यद् आश्रयाद् अवष्टब्धो नेयं माम् उपतिष्ठति
सो ऽस्या भर्ता सह भ्रात्रा निरस्तो रणमूर्धनि

निर्विशङ्का निरुद्विग्ना निरपेक्षा च मैथिली
माम् उपस्थास्यते सीता सर्वाभरणभूषिता

अद्य कालवशं प्राप्तं रणे रामं सलक्ष्मणम्
अवेक्ष्य विनिवृत्ताशा नान्यां गतिम् अपश्यती

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रावणस्य दुरात्मनः
राक्षस्यस् तास् तथेत्य् उक्त्वा प्रजग्मुर् यत्र पुष्पकम्

ततः पुष्पकम् आदय राक्षस्यो रावणाज्ञया
अशोकवनिकास्थां तां मैथिलीं समुपानयन्

ताम् आदाय तु राक्षस्यो भर्तृशोकपरायणाम्
सीताम् आरोपयाम् आसुर् विमानं पुष्पकं तदा

ततः पुष्पकम् आरोप्य सीतां त्रिजटया सह
रावणो ऽकारयल् लङ्कां पताकाध्वजमालिनीम्

प्राघोषयत हृष्टश् च लङ्कायां राक्षसेश्वरः
राघवो लक्ष्मणश् चैव हताव् इन्द्रजिता रणे

विमानेनापि सीता तु गत्वा त्रिजटया सह
ददर्श वानराणां तु सर्वं सिन्यं निपातितम्

प्रहृष्टमनसश् चापि ददर्श पिशिताशनान्
वानरांश् चापि दुःखार्तान् रामलक्ष्मणपार्श्वतः

ततः सीता ददर्शोभौ शयानौ शततल्पयोः
लक्ष्मणं चैव रामं च विसंज्ञौ शरपीडितौ

विध्वस्तकवचौ वीरौ विप्रविद्धशरासनौ
सायकैश् छिन्नसर्वाङ्गौ शरस्तम्भमयौ क्षितौ

तौ दृष्ट्वा भ्रातरौ तत्र वीरौ सा पुरुषर्षभौ
दुःखार्ता सुभृशं सीता करुणं विललाप ह

सा बाष्पशोकाभिहता समीक्ष्य तौ भ्रातरौ देवसमप्रभावौ
वितर्कयन्ती निधनं तयोः सा दुःखान्विता वाक्यम् इदं जगाद