रामायण · अध्याय 6.029

स तु कृत्वा सुवेलस्य मतिम् आरोहणं प्रति
लक्ष्मणानुगतो रामः सुग्रीवम् इदम् अब्रवीत्

विभीषणं च धर्मज्ञम् अनुरक्तं निशाचरम्
मन्त्रज्ञं च विधिज्ञं च श्लक्ष्णया परया गिरा

सुवेलं साधु शैलेन्द्रम् इमं धातुशतैश् चितम्
अध्यारोहामहे सर्वे वत्स्यामो ऽत्र निशाम् इमाम्

लङ्कां चालोकयिष्यामो निलयं तस्य रक्षसः
येन मे मरणान्ताय हृता भार्या दुरात्मना

येन धर्मो न विज्ञातो न वृत्तं न कुलं तथा
राक्षस्या नीचया बुद्ध्या येन तद् गर्हितं कृतम्

यस्मिन् मे वर्धते रोषः कीर्तिते राक्षसाधमे
यस्यापराधान् नीचस्य वधं द्रक्ष्यामि रक्षसाम्

एको हि कुरुते पापं कालपाशवशं गतः
नीचेनात्मापचारेण कुलं तेन विनश्यति

एवं संमन्त्रयन्न् एव सक्रोधो रावणं प्रति
रामः सुवेलं वासाय चित्रसानुम् उपारुहत्

पृष्ठतो लक्ष्मण चैनम् अन्वगच्छत् समाहितः
सशरं चापम् उद्यम्य सुमहद् विक्रमे रतः

तम् अन्वरोहत् सुग्रीवः सामात्यः सविभीषणः
हनूमान् अङ्गदो नीलो मैन्दो द्विविद एव च

गजो गवाक्षो गवयः शरभो गन्धमादनः
पनसः कुमुदश् चैव हरो रम्भश् च यूथपः

एते चान्ये च बहवो वानराः शीघ्रगामिनः
ते वायुवेगप्रवणास् तं गिरिं गिरिचारिणः
अध्यारोहन्त शतशः सुवेलं यत्र राघवः

ते त्व् अदीर्घेण कालेन गिरिम् आरुह्य सर्वतः
ददृशुः शिखरे तस्य विषक्ताम् इव खे पुरीम्

तां शुभां प्रवरद्वारां प्राकारवरशोभिताम्
लङ्कां राक्षससंपूर्णां ददृशुर् हरियूथपाः

प्राकारचयसंस्थैश् च तथा नीलैर् निशाचरैः
ददृशुस् ते हरिश्रेष्ठाः प्राकारम् अपरं कृतम्

ते दृष्ट्वा वानराः सर्वे राक्षसान् युद्धकाङ्क्षिणः
मुमुचुर् विपुलान् नादांस् तत्र रामस्य पश्यतः

ततो ऽस्तम् अगमत् सूर्यः संध्यया प्रतिरञ्जितः
पूर्णचन्द्रप्रदीपा च क्षपा समभिवर्तते

ततः स रामो हरिवाहिनीपतिर् विभीषणेन प्रतिनन्द्य सत्कृतः
सलक्ष्मणो यूथपयूथसंवृतः सुवेल पृष्ठे न्यवसद् यथासुखम्