रामायण · अध्याय 6.025

अथ तां जातसंतापां तेन वाक्येन मोहिताम्
सरमा ह्लादयाम् आस पृतिवीं द्यौर् इवाम्भसा

ततस् तस्या हितं सख्याश् चिकीर्षन्ती सखी वचः
उवाच काले कालज्ञा स्मितपूर्वाभिभाषिणी

उत्सहेयम् अहं गत्वा त्वद्वाक्यम् असितेक्षणे
निवेद्य कुशलं रामे प्रतिच्छन्ना निवर्तितुम्

न हि मे क्रममाणाया निरालम्बे विहायसि
समर्थो गतिम् अन्वेतुं पवनो गरुडो ऽपि वा

एवं ब्रुवाणां तां सीता सरमां पुनर् अब्रवीत्
मधुरं श्लक्ष्णया वाचा पूर्वशोकाभिपन्नया

समर्था गगनं गन्तुम् अपि वा त्वं रसातलम्
अवगच्छाम्य् अकर्तव्यं कर्तव्यं ते मदन्तरे

मत्प्रियं यदि कर्तव्यं यदि बुद्धिः स्थिरा तव
ज्ञातुम् इच्छामि तं गत्वा किं करोतीति रावणः

स हि मायाबलः क्रूरो रावणः शत्रुरावणः
मां मोहयति दुष्टात्मा पीतमात्रेव वारुणी

तर्जापयति मां नित्यं भर्त्सापयति चासकृत्
राक्षसीभिः सुघोराभिर् या मां रक्षन्ति नित्यशः

उद्विग्ना शङ्किता चास्मि न च स्वस्थं मनो मम
तद् भयाच् चाहम् उद्विग्ना अशोकवनिकां गताः

यदि नाम कथा तस्य निश्चितं वापि यद् भवेत्
निवेदयेथाः सर्वं तत् परो मे स्याद् अनुग्रहः

सा त्व् एवं ब्रुवतीं सीतां सरमा वल्गुभाषिणी
उवाच वचनं तस्याः स्पृशन्ती बाष्पविक्लवम्

एष ते यद्य् अभिप्रायस् तस्माद् गच्छामि जानकि
गृह्य शत्रोर् अभिप्रायम् उपावृत्तां च पश्य माम्

एवम् उक्त्वा ततो गत्वा समीपं तस्य रक्षसः
शुश्राव कथितं तस्य रावणस्य समन्त्रिणः

सा श्रुत्वा निश्चयं तस्य निश्चयज्ञा दुरात्मनः
पुनर् एवागमत् क्षिप्रम् अशोकवनिकां तदा

सा प्रविष्टा पुनस् तत्र ददर्श जनकात्मजाम्
प्रतीक्षमाणां स्वाम् एव भ्रष्टपद्माम् इव श्रियम्

तां तु सीता पुनः प्राप्तां सरमां वल्गुभाषिणीम्
परिष्वज्य च सुस्निग्धं ददौ च स्वयम् आसनम्

इहासीना सुखं सर्वम् आख्याहि मम तत्त्वतः
क्रूरस्य निश्चयं तस्य रावणस्य दुरात्मनः

एवम् उक्ता तु सरमा सीतया वेपमानया
कथितं सर्वम् आचष्ट रावणस्य समन्त्रिणः

जनन्या राक्षसेन्द्रो वै त्वन्मोक्षार्थं बृहद्वचः
अविद्धेन च वैदेहि मन्त्रिवृद्धेन बोधितः

दीयताम् अभिसत्कृत्य मनुजेन्द्राय मैथिली
निदर्शनं ते पर्याप्तं जनस्थाने यद् अद्भुतम्

लङ्घनं च समुद्रस्य दर्शनं च हनूमतः
वधं च रक्षसां युद्धे कः कुर्यान् मानुषो भुवि

एवं स मन्त्रिवृद्धैश् च मात्रा च बहु भाषितः
न त्वाम् उत्सहते मोक्तुम् अर्तह्म् अर्थपरो यथा

नोत्सहत्य् अमृतो मोक्तुं युद्धे त्वाम् इति मैथिलि
सामात्यस्य नृशंसस्य निश्चयो ह्य् एष वर्तते

तद् एषा सुस्थिरा बुद्धिर् मृत्युलोभाद् उपस्थिता
भयान् न शक्तस् त्वां मोक्तुम् अनिरस्तस् तु संयुगे
राक्षसानां च सर्वेषाम् आत्मनश् च वधेन हि

निहत्य रावणं संख्ये सर्वथा निशितैः शरैः
प्रतिनेष्यति रामस् त्वाम् अयोध्याम् असितेक्षणे

एतस्मिन्न् अन्तरे शब्दो भेरीशङ्खसमाकुलः
श्रुतो वै सर्वसैन्यानां कम्पयन् धरणीतलम्

श्रुत्वा तु तं वानरसैन्यशब्दं लङ्कागता राक्षसराजभृत्याः
नष्टौजसो दैन्यपरीतचेष्टाः श्रेयो न पश्यन्ति नृपस्य दोषैः