रामायण · अध्याय 6.013

राघवेणाभये दत्ते संनतो रावणानुजः
खात् पपातावनिं हृष्टो भक्तैर् अनुचरैः सह

स तु रामस्य धर्मात्मा निपपात विभीषणः
पादयोः शरणान्वेषी चतुर्भिः सह राक्षसैः

अब्रवीच् च तदा रामं वाक्यं तत्र विभीषणः
धर्मयुक्तं च युक्तं च साम्प्रतं संप्रहर्षणम्

अनुजो रावणस्याहं तेन चास्म्य् अवमानितः
भवन्तं सर्वभूतानां शरण्यं शरणं गतः

परित्यक्ता मया लङ्का मित्राणि च धनानि च
भवद्गतं मे राज्यं च जीवितं च सुखानि च

राक्षसानां वधे साह्यं लङ्कायाश् च प्रधर्षणे
करिष्यामि यथाप्राणं प्रवेक्ष्यामि च वाहिनीम्

इति ब्रुवाणं रामस् तु परिष्वज्य विभीषणम्
अब्रवील् लक्ष्मणं प्रीतः समुद्राज् जलम् आनय

तेन चेमं महाप्राज्ञम् अभिषिञ्च विभीषणम्
राजानं रक्षसां क्षिप्रं प्रसन्ने मयि मानद

एवम् उक्तस् तु सौमित्रिर् अभ्यषिञ्चद् विभीषणम्
मध्ये वानरमुख्यानां राजानं रामशासनात्

तं प्रसादं तु रामस्य दृष्ट्वा सद्यः प्लवंगमाः
प्रचुक्रुशुर् महानादान् साधु साध्व् इति चाब्रुवन्

अब्रवीच् च हनूमांश् च सुग्रीवश् च विभीषणम्
कथं सागरम् अक्षोभ्यं तराम वरुणालयम्

उपायैर् अभिगच्छामो यथा नदनदीपतिम्
तराम तरसा सर्वे ससैन्या वरुणालयम्

एवम् उक्तस् तु धर्मज्ञः प्रत्युवाच विभीषणः
समुद्रं राघवो राजा शरणं गन्तुम् अर्हति

खानितः सगरेणायम् अप्रमेयो महोदधिः
कर्तुम् अर्हति रामस्य ज्ञातेः कार्यं महोदधिः

एवं विभीषणेनोक्ते राक्षसेन विपश्चिता
प्रकृत्या धर्मशीलस्य राघवस्याप्य् अरोचत

स लक्ष्मणं महातेजाः सुग्रीवं च हरीश्वरम्
सत्क्रियार्थं क्रियादक्षः स्मितपूर्वम् उवाच ह

विभीषणस्य मन्त्रो ऽयं मम लक्ष्मण रोचते
ब्रूहि त्वं सहसुग्रीवस् तवापि यदि रोचते

सुग्रीवः पण्डितो नित्यं भवान् मन्त्रविचक्षणः
उभाभ्यां संप्रधार्यार्यं रोचते यत् तद् उच्यताम्

एवम् उक्तौ तु तौ वीराव् उभौ सुग्रीवलक्ष्मणौ
समुदाचार संयुक्तम् इदं वचनम् ऊचतुः

किमर्थं नो नरव्याघ्र न रोचिष्यति राघव
विभीषणेन यत् तूक्तम् अस्मिन् काले सुखावहम्

अबद्ध्वा सागरे सेतुं घोरे ऽस्मिन् वरुणालये
लङ्का नासादितुं शक्या सेन्द्रैर् अपि सुरासुरैः

विभीषणस्य शूरस्य यथार्थं क्रियतां वचः
अलं कालात्ययं कृत्वा समुद्रो ऽयं नियुज्यताम्

एवम् उक्तः कुशास्तीर्णे तीरे नदनदीपतेः
संविवेश तदा रामो वेद्याम् इव हुताशनः