रामायण · अध्याय 6.012

अथ रामः प्रसन्नात्मा श्रुत्वा वायुसुतस्य ह
प्रत्यभाषत दुर्धर्षः श्रुतवान् आत्मनि स्थितम्

ममापि तु विवक्षास्ति का चित् प्रति विभीषणम्
श्रुतम् इच्छामि तत् सर्वं भवद्भिः श्रेयसि स्थितैः

मित्रभावेन संप्राप्तं न त्यजेयं कथं चन
दोषो यद्य् अपि तस्य स्यात् सताम् एतद् अगर्हितम्

रामस्य वचनं श्रुत्वा सुग्रीवः प्लवगेश्वरः
प्रत्यभाषत काकुत्स्थं सौहार्देनाभिचोदितः

किम् अत्र चित्रं धर्मज्ञ लोकनाथशिखामणे
यत् त्वम् आर्यं प्रभाषेथाः सत्त्ववान् सपथे स्थितः

मम चाप्य् अन्तरात्मायं शुद्धिं वेत्ति विभीषणम्
अनुमनाच् च भावाच् च सर्वतः सुपरीक्षितः

तस्मात् क्षिप्रं सहास्माभिस् तुल्यो भवतु राघव
विभीषणो महाप्राज्ञः सखित्वं चाभ्युपैतु नः

स सुग्रीवस्य तद् वाक्यं रामः श्रुत्वा विमृश्य च
ततः शुभतरं वाक्यम् उवाच हरिपुंगवम्

सुदुष्टो वाप्य् अदुष्टो वा किम् एष रजनीचरः
सूक्ष्मम् अप्य् अहितं कर्तुं ममाशक्तः कथं चन

पिशाचान् दानवान् यक्षान् पृथिव्यां चैव राक्षसान्
अङ्गुल्यग्रेण तान् हन्याम् इच्छन् हरिगणेश्वर

श्रूयते हि कपोतेन शत्रुः शरणम् आगतः
अर्चितश् च यथान्यायं स्वैश् च मांसैर् निमन्त्रितः

स हि तं प्रतिजग्राह भार्या हर्तारम् आगतम्
कपोतो वानरश्रेष्ठ किं पुनर् मद्विधो जनः

ऋषेः कण्वस्य पुत्रेण कण्डुना परमर्षिणा
शृणु गाथां पुरा गीतां धर्मिष्ठां सत्यवादिना

बद्धाञ्जलिपुटं दीनं याचन्तं शरणागतम्
न हन्याद् आनृशंस्यार्थम् अपि शत्रुं परं पत

आर्तो वा यदि वा दृप्तः परेषां शरणं गतः
अरिः प्राणान् परित्यज्य रक्षितव्यः कृतात्मना

स चेद् भयाद् वा मोहाद् वा कामाद् वापि न रक्षति
स्वया शक्त्या यथातत्त्वं तत् पापं लोकगर्हितम्

विनष्टः पश्यतस् तस्य रक्षिणः शरणागतः
आदाय सुकृतं तस्य सर्वं गच्छेद् अरक्षितः

एवं दोषो महान् अत्र प्रपन्नानाम् अरक्षणे
अस्वर्ग्यं चायशस्यं च बलवीर्यविनाशनम्

करिष्यामि यथार्थं तु कण्डोर् वचनम् उत्तमम्
धर्मिष्ठं च यशस्यं च स्वर्ग्यं स्यात् तु फलोदये

सकृद् एव प्रपन्नाय तवास्मीति च याचते
अभयं सर्वभूतेभ्यो ददाम्य् एतद् व्रतं मम

आनयैनं हरिश्रेष्ठ दत्तम् अस्याभयं मया
विभीषणो वा सुग्रीव यदि वा रावणः स्वयम्

ततस् तु सुग्रीववचो निशम्य तद् धरीश्वरेणाभिहितं नरेश्वरः
विभीषणेनाशु जगाम संगमं पतत्रिराजेन यथा पुरंदरः