रामायण · अध्याय 6.005

सा तु नीलेन विधिवत् स्वारक्षा सुसमाहिता
सागरस्योत्तरे तीरे साधु सेना निवेशिता

मैन्दश् च द्विविधश् चोभौ तत्र वानरपुंगवौ
विचेरतुश् च तां सेनां रक्षार्थं सर्वतो दिशम्

निविष्टायां तु सेनायां तीरे नदनदीपतेः
पार्श्वस्थं लक्ष्मणं दृष्ट्वा रामो वचनम् अब्रवीत्

शोकश् च किल कालेन गच्छता ह्य् अपगच्छति
मम चापश्यतः कान्ताम् अहन्य् अहनि वर्धते

न मे दुःखं प्रिया दूरे न मे दुःखं हृतेति च
एतद् एवानुशोचामि वयो ऽस्या ह्य् अतिवर्तते

वाहि वात यतः कन्या तां स्पृष्ट्वा माम् अपि स्पृश
त्वयि मे गात्रसंस्पर्शश् चन्द्रे दृष्टिसमागमः

तन् मे दहति गात्राणि विषं पीतम् इवाशये
हा नाथेति प्रिया सा मां ह्रियमाणा यद् अब्रवीत्

तद्वियोगेन्धनवता तच्चिन्ताविपुलार्चिषा
रात्रिं दिवं शरीरं मे दह्यते मदनाग्निना

अवगाह्यार्णवं स्वप्स्ये सौमित्रे भवता विना
कथं चित् प्रज्वलन् कामः समासुप्तं जले दहेत्

बह्व् एतत् कामयानस्य शक्यम् एतेन जीवितुम्
यद् अहं सा च वामोरुर् एकां धरणिम् आश्रितौ

केदारस्येव केदारः सोदकस्य निरूदकः
उपस्नेहेन जीवामि जीवन्तीं यच् छृणोमि ताम्

कदा तु खलु सुस्शोणीं शतपत्रायतेक्षणाम्
विजित्य शत्रून् द्रक्ष्यामि सीतां स्फीताम् इव श्रियम्

कदा नु चारुबिम्बौष्ठं तस्याः पद्मम् इवाननम्
ईषदुन्नम्य पास्यामि रसायनम् इवातुरः

तौ तस्याः संहतौ पीनौ स्तनौ तालफलोपमौ
कदा नु खलु सोत्कम्पौ हसन्त्या मां भजिष्यतः

सा नूनम् असितापाङ्गी रक्षोमध्यगता सती
मन्नाथा नाथहीनेव त्रातारं नाधिगच्छति

कदा विक्षोभ्य रक्षांसि सा विधूयोत्पतिष्यति
विधूय जलदान् नीलाञ् शशिलेखा शरत्स्व् इव

स्वभावतनुका नूनं शोकेनानशनेन च
भूयस् तनुतरा सीता देशकालविपर्ययात्

कदा नु राक्षसेन्द्रस्य निधायोरसि सायकान्
सीतां प्रत्याहरिष्यामि शोकम् उत्सृज्य मानसं

कदा नु खलु मां साध्वी सीतामरसुतोपमा
सोत्कण्ठा कण्ठम् आलम्ब्य मोक्ष्यत्य् आनन्दजं जलम्

कदा शोकम् इमं घोरं मैथिली विप्रयोगजम्
सहसा विप्रमोक्ष्यामि वासः शुक्लेतरं यथा

एवं विलपतस् तस्य तत्र रामस्य धीमतः
दिनक्षयान् मन्दवपुर् भास्करो ऽस्तम् उपागमत्

आश्वासितो लक्ष्मणेन रामः संध्याम् उपासत
स्मरन् कमलपत्राक्षीं सीतां शोकाकुलीकृतः