रामायण · अध्याय 5.064

एवम् उक्तो हनुमता रामो दशरथात्मजः
तं मणिं हृदये कृत्वा प्ररुरोद सलक्ष्मणः

तं तु दृष्ट्वा मणिश्रेष्ठं राघवः शोककर्शितः
नेत्राभ्याम् अश्रुपूर्णाभ्यां सुग्रीवम् इदम् अब्रवीत्

यथैव धेनुः स्रवति स्नेहाद् वत्सस्य वत्सला
तथा ममापि हृदयं मणिरत्नस्य दर्शनात्

मणिरत्नम् इदं दत्तं वैदेह्याः श्वशुरेण मे
वधूकाले यथा बद्धम् अधिकं मूर्ध्नि शोभते

अयं हि जलसंभूतो मणिः प्रवरपूजितः
यज्ञे परमतुष्टेन दत्तः शक्रेण धीमता

इमं दृष्ट्वा मणिश्रेष्ठं तथा तातस्य दर्शनम्
अद्यास्म्य् अवगतः सौम्य वैदेहस्य तथा विभोः

अयं हि शोभते तस्याः प्रियाया मूर्ध्नि मे मणिः
अद्यास्य दर्शनेनाहं प्राप्तां ताम् इव चिन्तये

किम् आह सीता वैदेही ब्रूहि सौम्य पुनः पुनः
परासुम् इव तोयेन सिञ्चन्ती वाक्यवारिणा

इतस् तु किं दुःखतरं यद् इमं वारिसंभवम्
मणिं पश्यामि सौमित्रे वैदेहीम् आगतं विना

चिरं जीवति वैदेही यदि मासं धरिष्यति
क्षणं सौम्य न जीवेयं विना ताम् असितेक्षणाम्

नय माम् अपि तं देशं यत्र दृष्टा मम प्रिया
न तिष्ठेयं क्षणम् अपि प्रवृत्तिम् उपलभ्य च

कथं सा मम सुश्रोणि भीरु भीरुः सती तदा
भयावहानां घोराणां मध्ये तिष्ठति रक्षसाम्

शारदस् तिमिरोन्मुखो नूनं चन्द्र इवाम्बुदैः
आवृतं वदनं तस्या न विराजति राक्षसैः

किम् आह सीता हनुमंस् तत्त्वतः कथयस्व मे
एतेन खलु जीविष्ये भेषजेनातुरो यथा

मधुरा मधुरालापा किम् आह मम भामिनी
मद्विहीना वरारोहा हनुमन् कथयस्व मे
दुःखाद् दुःखतरं प्राप्य कथं जीवति जानकी