रामायण · अध्याय 5.057

एतद् आख्यानं तत् सर्वं हनूमान् मारुतात्मजः
भूयः समुपचक्राम वचनं वक्तुम् उत्तरम्

सफलो राघवोद्योगः सुग्रीवस्य च संभ्रमः
शीलम् आसाद्य सीताया मम च प्लवनं महत्

आर्यायाः सदृशं शीलं सीतायाः प्लवगर्षभाः
तपसा धारयेल् लोकान् क्रुद्धा वा निर्दहेद् अपि

सर्वथातिप्रवृद्धो ऽसौ रावणो राक्षसाधिपः
यस्य तां स्पृशतो गात्रं तपसा न विनाशितम्

न तद् अग्निशिखा कुर्यात् संस्पृष्टा पाणिना सती
जनकस्यात्मजा कुर्याद् उत्क्रोधकलुषीकृता

अशोकवनिकामध्ये रावणस्य दुरात्मनः
अधस्ताच् छिंशपावृक्षे साध्वी करुणम् आस्थिता

राक्षसीभिः परिवृता शोकसंतापकर्शिता
मेघलेखापरिवृता चन्द्रलेखेव निष्प्रभा

अचिन्तयन्ती वैदेही रावणं बलदर्पितम्
पतिव्रता च सुश्रोणी अवष्टब्धा च जानकी

अनुरक्ता हि वैदेही रामं सर्वात्मना शुभा
अनन्यचित्ता रामे च पौलोमीव पुरंदरे

तद् एकवासःसंवीता रजोध्वस्ता तथैव च
शोकसंतापदीनाङ्गी सीता भर्तृहिते रता

सा मया राक्षसी मध्ये तर्ज्यमाना मुहुर् मुहुः
राक्षसीभिर् विरूपाभिर् दृष्टा हि प्रमदा वने

एकवेणीधरा दीना भर्तृचिन्तापरायणा
अधःशय्या विवर्णाङ्गी पद्मिनीव हिमागमे

रावणाद् विनिवृत्तार्था मर्तव्यकृतनिश्चया
कथं चिन् मृगशावाक्षी विश्वासम् उपपादिता

ततः संभाषिता चैव सर्वम् अर्थं च दर्शिता
रामसुग्रीवसख्यं च श्रुत्वा प्रीतिम् उपागता

नियतः समुदाचारो भक्तिर् भर्तरि चोत्तमा

यन् न हन्ति दशग्रीवं स महात्मा दशाननः
निमित्तमात्रं रामस् तु वधे तस्य भविष्यति

एवम् आस्ते महाभागा सीता शोकपरायणा
यद् अत्र प्रतिकर्तव्यं तत् सर्वम् उपपाद्यताम्