रामायण · अध्याय 5.048

तम् उद्वीक्ष्य महाबाहुः पिङ्गाक्षं पुरतः स्थितम्
रोषेण महताविष्टो रावणो लोकरावणः

स राजा रोषताम्राक्षः प्रहस्तं मन्त्रिसत्तमम्
कालयुक्तम् उवाचेदं वचो विपुलम् अर्थवत्

दुरात्मा पृच्छ्यताम् एष कुतः किं वास्य कारणम्
वनभङ्गे च को ऽस्यार्थो राक्षसीनां च तर्जने

रावणस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्तो वाक्यम् अब्रवीत्
समाश्वसिहि भद्रं ते न भीः कार्या त्वया कपे

यदि तावत् त्वम् इन्द्रेण प्रेषितो रावणालयम्
तत्त्वम् आख्याहि मा ते भूद् भयं वानर मोक्ष्यसे

यदि वैश्रवणस्य त्वं यमस्य वरुणस्य च
चारुरूपम् इदं कृत्वा यमस्य वरुणस्य च

विष्णुना प्रेषितो वापि दूतो विजयकाङ्क्षिणा
न हि ते वानरं तेजो रूपमात्रं तु वानरम्

तत्त्वतः कथयस्वाद्य ततो वानर मोक्ष्यसे
अनृतं वदतश् चापि दुर्लभं तव जीवितम्

अथ वा यन्निमित्तस् ते प्रवेशो रावणालये

एवम् उक्तो हरिवरस् तदा रक्षोगणेश्वरम्
अब्रवीन् नास्मि शक्रस्य यमस्य वरुणस्य वा

धनदेन न मे सख्यं विष्णुना नास्मि चोदितः
जातिर् एव मम त्व् एषा वानरो ऽहम् इहागतः

दर्शने राक्षसेन्द्रस्य दुर्लभे तद् इदं मया
वनं राक्षसराजस्य दर्शनार्थे विनाशितम्

ततस् ते राक्षसाः प्राप्ता बलिनो युद्धकाङ्क्षिणः
रक्षणार्थं च देहस्य प्रतियुद्धा मया रणे

अस्त्रपाशैर् न शक्यो ऽहं बद्धुं देवासुरैर् अपि
पितामहाद् एव वरो ममाप्य् एषो ऽभ्युपागतः

राजानं द्रष्टुकामेन मयास्त्रम् अनुवर्तितम्
विमुक्तो अहम् अस्त्रेण राक्षसैस् त्व् अतिपीडितः

दूतो ऽहम् इति विज्ञेयो राघवस्यामितौजसः
श्रूयतां चापि वचनं मम पथ्यम् इदं प्रभो