रामायण · अध्याय 5.047

ततः स कर्मणा तस्य विस्मितो भीमविक्रमः
हनुमान् रोषताम्राक्षो रक्षोऽधिपम् अवैक्षत

भाजमानं महार्हेण काञ्चनेन विराजता
मुक्ताजालावृतेनाथ मुकुटेन महाद्युतिम्

वज्रसंयोगसंयुक्तैर् महार्हमणिविग्रहैः
हैमैर् आभरणैश् चित्रैर् मनसेव प्रकल्पितैः

महार्हक्षौमसंवीतं रक्तचन्दनरूषितम्
स्वनुलिप्तं विचित्राभिर् विविधभिश् च भक्तिभिः

विपुलैर् दर्शनीयैश् च रक्षाक्षैर् भीमदर्शनैः
दीप्ततीक्ष्णमहादंष्ट्रैः प्रलम्बदशनच्छदैः

शिरोभिर् दशभिर् वीरं भ्राजमानं महौजसं
नानाव्यालसमाकीर्णैः शिखरैर् इव मन्दरम्

नीलाञ्जनचय प्रख्यं हारेणोरसि राजता
पूर्णचन्द्राभवक्त्रेण सबलाकम् इवाम्बुदम्

बाहुभिर् बद्धकेयूरैश् चन्दनोत्तमरूषितैः
भ्राजमानाङ्गदैः पीनैः पञ्चशीर्षैर् इवोरगैः

महति स्फाटिके चित्रे रत्नसंयोगसंस्कृते
उत्तमास्तरणास्तीर्णे उपविष्टं वरासने

अलंकृताभिर् अत्यर्थं प्रमदाभिः समन्ततः
वालव्यजनहस्ताभिर् आरात् समुपसेवितम्

दुर्धरेण प्रहस्तेन महापार्श्वेन रक्षसा
मन्त्रिभिर् मन्त्रतत्त्वज्ञैर् निकुम्भेन च मन्त्रिणा

उपोपविष्टं रक्षोभिश् चतुर्भिर् बलदर्पितैः
कृत्स्नैः परिवृतं लोकं चतुर्भिर् इव सागरैः

मन्त्रिभिर् मन्त्रतत्त्वज्ञैर् अन्यैश् च शुभबुद्धिभिः
अन्वास्यमानं सचिवैः सुरैर् इव सुरेश्वरम्

अपश्यद् राक्षसपतिं हनूमान् अतितेजसं
विष्ठितं मेरुशिखरे सतोयम् इव तोयदम्

स तैः संपीड्यमानो ऽपि रक्षोभिर् भीमविक्रमैः
विस्मयं परमं गत्वा रक्षोऽधिपम् अवैक्षत

भ्राजमानं ततो दृष्ट्वा हनुमान् राक्षसेश्वरम्
मनसा चिन्तयाम् आस तेजसा तस्य मोहितः

अहो रूपम् अहो धैर्यम् अहो सत्त्वम् अहो द्युतिः
अहो राक्षसराजस्य सर्वलक्षणयुक्तता

यद्य् अधर्मो न बलवान् स्याद् अयं राक्षसेश्वरः
स्याद् अयं सुरलोकस्य सशक्रस्यापि रक्षिता

तेन बिभ्यति खल्व् अस्माल् लोकाः सामरदानवाः
अयं ह्य् उत्सहते क्रुद्धः कर्तुम् एकार्णवं जगत्

इति चिन्तां बहुविधाम् अकरोन् मतिमान् कपिः
दृष्ट्वा राक्षसराजस्य प्रभावम् अमितौजसः