रामायण · अध्याय 4.062

एतैर् अन्यैश् च बहुभिर् वाक्यैर् वाक्यविशारदः
मां प्रशस्याभ्यनुज्ञाप्य प्रविष्टः स स्वम् आश्रमम्

कन्दरात् तु विसर्पित्वा पर्वतस्य शनैः शनैः
अहं विन्ध्यं समारुह्य भवतः प्रतिपालये

अद्य त्व् एतस्य कालस्य साग्रं वर्षशतं गतम्
देशकालप्रतीक्षो ऽस्मि हृदि कृत्वा मुनेर् वचः

महाप्रस्थानम् आसाद्य स्वर्गते तु निशाकरे
मां निर्दहति संतापो वितर्कैर् बहुभिर् वृतम्

उत्थितां मरणे बुद्धिं मुनि वाक्यैर् निवर्तये
बुद्धिर् या तेन मे दत्ता प्राणसंरक्षणाय तु
सा मे ऽपनयते दुःखं दीप्तेवाग्निशिखा तमः

बुध्यता च मया वीर्यं रावणस्य दुरात्मनः
पुत्रः संतर्जितो वाग्भिर् न त्राता मैथिली कथम्

तस्या विलपितं श्रुत्वा तौ च सीता विनाकृतौ
न मे दशरथस्नेहात् पुत्रेणोत्पादितं प्रियम्

तस्य त्व् एवं ब्रुवाणस्य संपातेर् वानरैः सह
उत्पेततुस् तदा पक्षौ समक्षं वनचारिणाम्

स दृष्ट्वा स्वां तनुं पक्षैर् उद्गतैर् अरुणच्छदैः
प्रहर्षम् अतुलं लेभे वानरांश् चेदम् अब्रवीत्

निशाकरस्य महर्षेः प्रभावाद् अमितात्मनः
आदित्यरश्मिनिर्दग्धौ पक्षौ मे पुनर् उत्थितौ

यौवने वर्तमानस्य ममासीद् यः पराक्रमः
तम् एवाद्यावगच्छामि बलं पौरुषम् एव च

सर्वथा क्रियतां यत्नः सीताम् अधिगमिष्यथ
पक्षलाभो ममायं वः सिद्धिप्रत्यय कारकः

इत्य् उक्त्वा तान् हरीन् सर्वान् संपातिः पततां वरः
उत्पपात गिरेः शृङ्गाज् जिज्ञासुः खगमो गतिम्

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा प्रीतिसंहृष्टमानसाः
बभूवुर् हरिशार्दूला विक्रमाभ्युदयोन्मुखाः

अथ पवनसमानविक्रमाः प्लवगवराः प्रतिलब्ध पौरुषाः
अभिजिदभिमुखां दिशं ययुर् जनकसुता परिमार्गणोन्मुखाः