रामायण · अध्याय 4.061

एवम् उक्त्वा मुनिश्रेष्ठम् अरुदं दुःखितो भृशम्
अथ ध्यात्वा मुहूर्तं तु भगवान् इदम् अब्रवीत्

पक्षौ च ते प्रपक्षौ च पुनर् अन्यौ भविष्यतः
चक्षुषी चैव प्राणाश् च विक्रमश् च बलं च ते

पुराणे सुमहत् कार्यं भविष्यं हि मया श्रुतम्
दृष्टं मे तपसा चैव श्रुत्वा च विदितं मम

राजा दशरथो नाम कश् चिद् इक्ष्वाकुनन्दनः
तस्य पुत्रो महातेजा रामो नाम भविष्यति

अरण्यं च सह भ्रात्रा लक्ष्मणेन गमिष्यति
तस्मिन्न् अर्थे नियुक्तः सन् पित्रा सत्यपराक्रमः

नैरृतो रावणो नाम तस्या भार्यां हरिष्यति
राक्षसेन्द्रो जनस्थानाद् अवध्यः सुरदानवैः

सा च कामैः प्रलोभ्यन्ती भक्ष्यैर् भोज्यैश् च मैथिली
न भोक्ष्यति महाभागा दुःखमग्ना यशस्विनी

परमान्नं तु वैदेह्या ज्ञात्वा दास्यति वासवः
यद् अन्नम् अमृतप्रख्यं सुराणाम् अपि दुर्लभम्

तद् अन्नं मैथिली प्राप्य विज्ञायेन्द्राद् इदं त्व् इति
अग्रम् उद्धृत्य रामाय भूतले निर्वपिष्यति

यदि जीवति मे भर्ता लक्ष्मणेन सह प्रभुः
देवत्वं गतयोर् वापि तयोर् अन्नम् इदं त्व् इति

एष्यन्त्य् अन्वेषकास् तस्या रामदूताः प्लवंगमाः
आख्येया राममहिषी त्वया तेभ्यो विहंगम

सर्वथा तु न गन्तव्यम् ईदृशः क्व गमिष्यसि
देशकालौ प्रतीक्षस्व पक्षौ त्वं प्रतिपत्स्यसे

उत्सहेयम् अहं कर्तुम् अद्यैव त्वां सपक्षकम्
इहस्थस् त्वं तु लोकानां हितं कार्यं करिष्यसि

त्वयापि खलु तत् कार्यं तयोश् च नृपपुत्रयोः
ब्राह्मणानां सुराणां च मुनीनां वासवस्य च

इच्छाम्य् अहम् अपि द्रष्टुं भ्रातरु रामलक्ष्मणौ
नेच्छे चिरं धारयितुं प्राणांस् त्यक्ष्ये कलेवरम्