रामायण · अध्याय 4.063

आख्याता गृध्रराजेन समुत्पत्य प्लवंगमाः
संगताः प्रीतिसंयुक्ता विनेदुः सिंहविक्रमाः

संपातेर् वचनं श्रुत्वा हरयो रावणक्षयम्
हृष्टाः सागरम् आजग्मुः सीतादर्शनकाङ्क्षिणः

अभिक्रम्य तु तं देशं ददृशुर् भीमविक्रमाः
कृत्स्नं लोकस्य महतः प्रतिबिम्बम् इव स्थितम्

दक्षिणस्य समुद्रस्य समासाद्योत्तरां दिशम्
संनिवेशं ततश् चक्रुः सहिता वानरोत्तमाः

सत्त्वैर् महद्भिर् विकृतैः क्रीडद्भिर् विविधैर् जले
व्यात्तास्यैः सुमहाकायैर् ऊर्मिभिश् च समाकुलम्

प्रसुप्तम् इव चान्यत्र क्रीडन्तम् इव चान्यतः
क्व चित् पर्वतमात्रैश् च जलराशिभिर् आवृतम्

संकुलं दानवेन्द्रैश् च पातालतलवासिभिः
रोमहर्षकरं दृष्ट्वा विषेदुः कपिकुञ्जराः

आकाशम् इव दुष्पारं सागरं प्रेक्ष्य वानराः
विषेदुः सहसा सर्वे कथं कार्यम् इति ब्रुवन्

विषण्णां वाहिनीं दृष्ट्वा सागरस्य निरीक्षणात्
आश्वासयाम् आस हरीन् भयार्तान् हरिसत्तमः

न निषादेन नः कार्यं विषादो दोषवत्तरः
विषादो हन्ति पुरुषं बालं क्रुद्ध इवोरगः

विषादो ऽयं प्रसहते विक्रमे पर्युपस्थिते
तेजसा तस्य हीनस्य पुरुषार्थो न सिध्यति

तस्यां रात्र्यां व्यतीतायाम् अङ्गदो वानरैः सह
हरिवृद्धैः समागम्य पुनर् मन्त्रम् अमन्त्रयत्

सा वानराणां ध्वजिनी परिवार्याङ्गदं बभौ
वासवं परिवार्येव मरुतां वाहिनी स्थिता

को ऽन्यस् तां वानरीं सेनां शक्तः स्तम्भयितुं भवेत्
अन्यत्र वालितनयाद् अन्यत्र च हनूमतः

ततस् तान् हरिवृद्धांश् च तच् च सैन्यम् अरिंदमः
अनुमान्याङ्गदः श्रीमान् वाक्यम् अर्थवद् अब्रवीत्

क इदानीं महातेजा लङ्घयिष्यति सागरम्
कः करिष्यति सुग्रीवं सत्यसंधम् अरिंदमम्

को वीरो योजनशतं लङ्घयेत प्लवंगमाः
इमांश् च यूथपान् सर्वान् मोचयेत् को महाभयात्

कस्य प्रसादाद् दारांश् च पुत्रांश् चैव गृहाणि च
इतो निवृत्ताः पश्येम सिद्धार्थाः सुखिनो वयम्

कस्य प्रसादाद् रामं च लक्ष्मणं च महाबलम्
अभिगच्छेम संहृष्टाः सुग्रीवं च महाबलम्

यदि कश् चित् समर्थो वः सागरप्लवने हरिः
स ददात्व् इह नः शीघ्रं पुण्याम् अभयदक्षिणाम्

अङ्गदस्य वचः श्रुत्वा न कश् चित् किं चिद् अब्रवीत्
स्तिमितेवाभवत् सर्वा सा तत्र हरिवाहिनी

पुनर् एवाङ्गदः प्राह तान् हरीन् हरिसत्तमः
सर्वे बलवतां श्रेष्ठा भवन्तो दृढविक्रमाः

व्यपदेश्य कुले जाताः पूजिताश् चाप्य् अभीक्ष्णशः
न हि वो गमने संगः कदा चिद् अपि कस्य चित्

ब्रुवध्वं यस्य या शक्तिर् गमने प्लवगर्षभाः