रामायण · अध्याय 4.060

ततस् तद् दारुणं कर्म दुष्करं साहसात् कृतम्
आचचक्षे मुनेः सर्वं सूर्यानुगमनं तथा

भगवन् व्रणयुक्तत्वाल् लज्जया चाकुलेन्द्रियः
परिश्रान्तो न शक्नोमि वचनं परिभाषितुम्

अहं चैव जटायुश् च संघर्षाद् दर्पमोहितौ
आकाशं पतितौ वीरौ जिघासन्तौ पराक्रमम्

कैलासशिखरे बद्ध्वा मुनीनाम् अग्रतः पणम्
रविः स्याद् अनुयातव्यो यावद् अस्तं महागिरिम्

अथावां युगपत् प्राप्ताव् अपश्याव महीतले
रथचक्रप्रमाणानि नगराणि पृथक् पृथक्

क्व चिद् वादित्रघोषांश् च ब्रह्मघोषांश् च शुश्रुव
गायन्तीश् चाङ्गना बह्वीः पश्यावो रक्तवाससः

तूर्णम् उत्पत्य चाकाशम् आदित्यपथम् आस्थितौ
आवाम् आलोकयावस् तद् वनं शाद्वलसंस्थितम्

उपलैर् इव संछन्ना दृश्यते भूः शिलोच्चयैः
आपगाभिश् च संवीता सूत्रैर् इव वसुंधरा

हिमवांश् चैव विन्ध्यश् च मेरुश् च सुमहान् नगः
भूतले संप्रकाशन्ते नागा इव जलाशये

तीव्रस्वेदश् च खेदश् च भयं चासीत् तदावयोः
समाविशत मोहश् च मोहान् मूर्छा च दारुणा

न दिग् विज्ञायते याम्या नागेन्या न च वारुणी
युगान्ते नियतो लोको हतो दग्ध इवाग्निना

यत्नेन महता भूयो रविः समवलोकितः
तुल्यः पृथ्वीप्रमाणेन भास्करः प्रतिभाति नौ

जटायुर् माम् अनापृच्छ्य निपपात महीं ततः
तं दृष्ट्वा तूर्णम् आकाशाद् आत्मानं मुक्तवान् अहम्

पक्षिभ्यां च मया गुप्तो जटायुर् न प्रदह्यत
प्रमादात् तत्र निर्दग्धः पतन् वायुपथाद् अहम्

आशङ्के तं निपतितं जनस्थाने जटायुषम्
अहं तु पतितो विन्ध्ये दग्धपक्षो जडीकृतः

राज्येन हीनो भ्रात्रा च पक्षाभ्यां विक्रमेण च
सर्वथा मर्तुम् एवेच्छन् पतिष्ये शिखराद् गिरेः